Odcinek 61 „Odmienne stany mlaskania”

Ozyrysie, Ozyrysie wracaj do swego ciała.- Sumatra usłyszał głos, który najpierw wtrącił go
w ciemność, a potem go z niej  wydobył.

Xan? Proszek do prania? Nie Xan, to nie jest proszek do prania? Proszek do płukania? Nie, nie ma czegoś takiego jak proszek do płukania. No chyba, że do pralki dosypie się sody oczyszczonej. Sumatra kluczył i zaplatał  myśli,  i  zastanawiał się szukając skojarzeń w swojej skołatanej głowie.  Potrwało to dłuższą chwilę, aż w końcu  przypomniał sobie litery do których Xan kazał mu się zbliżać i i od nich oddalać. Zdał też sobie sprawę, że on jako taki nie nazywa się Ozyrys. I że myślenie oraz przywoływanie wspomnień wyjątkowo go dzisiaj męczy. Było jak wywoływanie duchów przez ateistę.

-Kimkolwiek jesteś Xan, nie daruję ci, że zrobiłeś ze mnie suwnicę.-Odpowiedziało mu delikatne mruczenie, brzęczenie i popiskiwanie jakichś urządzeń. Popiskiwały w sposób, w jaki mają zwyczaj hałasować  urządzenia  używane na oddziałach intensywnej terapii.

-Xan?

-Tu Xan do Bazylego. – Pewnie chcesz wiedzieć co z tobą robiliśmy. Otóż testowaliśmy możliwości twojego mózgu.  Te normalne i, tu zdradzę ci naszą słodziutką tajemnicę, te nienormalne. Nie dało się tego zrobić inaczej, a poza tym mamy twój podpis pod naszym formularzem. Zgodziłeś się przecież  na wszystko …głos Xana rozlegał się teraz gdzieś ponad  prawym uchem Sumatry. Tym razem nie brzmiał już jak przepuszczony przez mikrofon wstęgowy i pozłacane kable. Sumatra poczuł też zapach. Powietrze pachniało jak ziemia po deszczu. 

- Pana Boga spotkałeś?- ciągnął Xan a w jego głosie brzmiała dziwna wesołość.

- A powinienem?- zapytał Sumatra próbując sobie przypomnieć co i kiedy podpisał.

- Inni czasami spotykają w czasie testów. Może nie do końca samego Pana Boga, ale odwiedzają krainę którą zarządza.

- Nie, nie spotkałem. Ani Pana Boga, ani Pana  Boba, ani nikogo innego. Pamiętam tylko, że byłem w szkole.- Sumatra dobiegły odgłosy krzątaniny i cichy metaliczny szczęk poruszanych przedmiotów. Próbował się poruszyć, ale w dalszym ciągu nie miał kontroli nad swoim ciałem.

- A szkoła…to też często powtarzający się motyw. Czym za młodu skorupkę wystraszą, tego i na starość nie lubi- odparł Xan.

-Słuchaj kolego …zamiast sobie dowcipkować  mógłbyś mi  na przykład  włączyć wizję? I całą resztę. Bo nie wiem czy to  widzisz, ale ja nic nie widzę. Nie mogę też ruszyć ani ręką ani nogą.  Podłącz mi te synapsy, nerwy czy co tam poodłączałeś. Chyba da się? – Sumatrę powoli ogarniała  fala gorącego gniewu.

-Szefuńciu, co ma się nie dać?- głos Xana przeniósł się w okolice lewego ucha Sumatry a jego oprawca zaczął pogwizdywać.- Policz wolno od pięćdziesięciu w dół. I stanie się światłość. Tylko licz tak, żebym cię słyszał, na głos. Głos ci przecież działa.

-50, 49, 48 – Sumatra zaczął liczyć i starał się wyraźnie wypowiadać każdy wyraz. 

Kiedy doszedł do 13 coś zatrzeszczało, potem zamlaskało, rozległo się ogłuszające klaśnięcie
i  zapadł się w ciemność. – Xan to wstrętny  kłamca, pomyślał zanim po raz kolejny tego dnia stracił przytomność.