Odcinek 52. "Psie kupy"

Sumatra,  klnąc i rzucając kurwami, ruszył  w stronę drzwi wejściowych. Chciał ochrzanić dzieciaki, które bawiły się przyciskiem dzwonka  przy jego bramce. Z impetem godnym większego kataklizmu otworzył drzwi wejściowe  i sadząc długie, rozchybotane  susy znalazł się w kilka sekund przy bramce, ale przy niej, ani poza nią   nie było nikogo. Rozejrzał się nerwowo,  zerkając badawczo na prawo i na lewo, ale ulica była pusta. Brunatne igły opadające z modrzewia rosnącego na posesji sąsiadów zaściełały grubą warstwą  polbruk wzdłuż jego posesji,  ale poza nimi i rzędem zeschniętych  psich kup nic nie wypełniało betonowej powierzchni ulicy. Sumatra  czuł się trochę dziwnie w promieniach majowego słońca, bo w zakończeniach włókien nerwowych i w swojej pamięci czuł jeszcze  lekki, marcowy mróz, element zimowego pejzażu,  tło jego ostatnich przygód. Trochę wbrew własnej woli musiał się teraz  odnaleźć w rzeczywistości, która  pachniała wiosną,  w krajobrazie wypełnionym przez  latające  motyle i  pod niebem, na którym brzęczała mała żółta paralotnia.   Sumatra pomedytował  chwilę, odprowadzając wzrokiem chmury na błękitnym niebie, a potem  wrócił do domu, żeby wziąć klucze od skrzynki, bo w międzyczasie nabrał podejrzeń, że za oba dzwonki odpowiadał listonosz usiłujący doręczyć mu list polecony. Po jej otwarciu znalazł  gruby plik pism. Rozdarł koperty. Okazało się , że zalegał z rachunkami za prąd, wodę i gaz. –„ Jak człowiek jest  kosmosie to nie płaci” – odezwał się jakiś  wewnętrzny głos.  Kiedy wracał w stronę domu spomiędzy przesyłek wypadła błękitna koperta. Sumatra otworzył ją kiedy dotarł do  kuchni, używając w tym celu małych szwedzkich nożyczek.   W środku  znajdował się bilet lotniczy do Nowego Jorku i kwadratowa,  żółta  kartka w granatowe linie  z napisem „Czekamy”.


http://www.youtube.com/watch?v=fKzfeqdVwaY

Odcinek 51. "Pobudka"

Obudził go dzwonek do drzwi.  Ktokolwiek naciskał przycisk przy jego bramce musiał być wyjątkowo zajadłym i upartym człowiekiem. Sumatra wyskoczył z łóżka, po drodze do narzucił szlafrok i klnąc jak szewc, bo jak zwykle nie mógł znaleźć kapci dobiegł do domofonu.  Na ekranie terminala nie było jednak widać nic, poza bramką wejściową, za którą rozpościerał się widok na pustą ulicę. – „Pewnie dzieci”- pomyślał i powędrował do kuchni, żeby zrobić sobie kawę, ale po drodze stwierdził, że musi jednak sprawdzić jak się miewa jego dom. Nie było go w nim wiele tygodni i różne rzeczy mogły się zdarzyć.  Obszedł więc wszystkie pokoje, ale nie zauważył niczego podejrzanego poza tym, że jedna z szuflad w kredensie była niedomknięta. Wsunął ją więc na miejsce, odnotowując w pamięci kilka pajęczyn pod sufitem  i kurz na meblach, ale nimi  postanowił się zająć później    i po tym, kiedy obszedł już i  parter, i wszystkie pomieszczenia  na piętrze udał się do kuchni, żeby zrobić sobie kawę.   Kiedy chciał dolać  mleka okazało się, że lodówka jest  pusta, choć nie do końca, bo poza zimnym powietrzem znajdowały się w niej, ustawione  pedantycznie na samym środku jednej z półek serek homogenizowany o smaku waniliowym i puszka z mielonką. Serek wyglądał na zdatny do spożycia, więc otworzył go i zjadł kilka łyżeczek, dochodząc do wniosku, że ktoś jednak bywał w jego domu, o czym świadczyły podlane kwiaty, niedosunięta szuflada, i opróżniona lodówka.  Pijąc czarną, niesmaczną  kawę podszedł do okna. Przypomniał sobie  co widział przez nie, zanim poszedł spać, ale Tatry, kosodrzewina i kozice  znikły, a świat za szybą wyglądał całkiem normalnie. Wiosenny  ład mąciła  tylko trawa w ogrodzie wymagająca już  koszenia.   

Sumatra doszedł do wniosku, że zanim dopadł go sen musiał doznać potężnych halucynacji. Na kuchennym stole dalej leżały jednak dwie kartki. Podchodząc do jego krawędzi  poczuł  jak mu serce przyśpiesza, ale okazało się, że nie ma na nich niczego nieoczekiwanego  Na jednej  widniała bowiem notka od Świętego nakazująca wzięcia tabletki. Druga kartka,  ku jego zaskoczeniu,  była jednak niezapisana, za to na jej odwrocie,  na środku strony, znajdował się szereg drukowanych cyferek , pod którymi ktoś napisał odręcznie i najwidoczniej piórem, bo biel papieru zdobił mały kleks,  jedno słowo : „zadzwoń”. Pisma o objęciu ochroną konserwatorską lipy znajdującej się w jego ogrodzie jednak nigdzie  nie było. – „ Nie ma, bo  nie było i też mi się przywidziało” – westchnął cicho Sumatra.  To też musiał być element doznanych wcześniej omamów - przeszukał całą kuchnię i nie znalazł żadnego listu z urzędu  o podobnej treści.  Odkrył za to, że w jednej z szafek ma cały, nierozpieczętowany  kartonik skondensowanego mleka. Zaparzył więc sobie kolejną kawę i, kiedy delektował się  jej smakiem, ktoś znowu nacisnął dzwonek przy bramce.

Odcinek 50 "Kosodrzewina"

„W związku z koniecznością objęcia ochroną obiektu  botanicznego tj. drzewa- lipy ( Tilia europaea) znajdującego się na terenie Pańskiej  nieruchomości, położonej przy ulicy Chabrowej 19, proszę o stawienie się w Wydziale Ochrony Środowiska  tut. urzędu celem poczynienia odpowiednich ustaleń dotyczących przedmiotowej lipy. Wzmiankowanemu obiektowi   z dniem dzisiejszym, tj. 20 kwietnia 2015 roku zostaje przyznany status chronionego pomnika przyrody. Jednocześnie informuję, że poczynając od dnia  20 kwietnia 2015 roku jakiekolwiek zmiany w stanie przedmiotowego obiektu, tj.  drzewa- lipy ( Tilia europaea) muszą być uzgadniane z pracownikami tut. Urzędu.”

Pod pismem podpisał się Aleksy Kosygin, naczelnik wydziału ochrony przyrody. Sumatra zbaraniał. Nie tylko dlatego, że nazwisko naczelnika skojarzyło mu się z dniami nieprawdopodobnej  glorii i chwały  Związku  Radzieckiego, ale przede wszystkim i głównie dlatego, że po szybkiej intensywnej analizie dokonanej przez wypełnioną narastającą migreną głowę uznał, że wśród różnych roślin, drzew i krzewów porastających jego ogród  nie było ani jednej  lipy.  Jedynymi drzewami liściastym, które rosły  na terenie  jego posiadłości, były dereń i kilka jabłoni.  Najstarsza z jabłoni została posadzona  30 lat wcześniej  i raczej nie była pomnikiem przyrody, choć Sumatra dbał o nią rzeczywiście tak, jakby była.  Posadził ją kiedyś jego ojciec, a Sumatra miał nabożny stosunek do wszystkiego, co stworzyli jego bliżsi dalsi przodkowie. Zwłaszcza, że jabłoń była antonówką, a Sumatra uwielbiał szarlotkę.

Kiedy odkładał urzędowe pismo  zauważył, że pod nim, na blacie stołu  leżała  mała żółta karteczka z napisem „Jeśli wróciłeś z kosmosu, to weź i połknij” . Tym razem nie podpisał jej Aleksy Kosygin, ale jego kuzyn Święty.  I zrobił to z jeszcze większym rozmachem niż naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska. Obok, na małym szklanym spodku różowiała owalna tabletka z wąskim, dzielącym ją na dwie równe części wgłębieniem. Sumatra, nie zastanawiając się wiele, nalał sobie wody do szklanki i połknął pigułkę, popijając ją pachnącą wiosną kranówką.  Zraz potem poczuł jak ogrania go senność.  Miał gdzieś lipę, nie dbał o to, co zawierał różowy kawałek chemii, czuł się śmiertelnie znużony, skołowany i bolała go głowa. Nigdy przedtem nie był na Księżycu, nigdy nie miał do czynienia z Obcymi. A Święty był przynajmniej kimś, kogo dobrze znał i, w zaistniałej sytuacji Sumatra uznał, że w świecie schizofrenicznej dziwności, która wypełniła ostatnio jego realność karteluszek z podpisem kuzyna jest jedynym łącznikiem z normalnością. Dlatego połknął różowy okruch, a potem powlókł się do swojej sypialni. W powietrzu czuł zapach kurzu. – „Posprzątam jak się wyśpię”. I z tą myślą przewrócił się na łóżko, i zasnął, wtulając się w poduszkę przyozdobioną nawleczką z  aplikacją przedstawiającą czerwone maki. 

Kiedy szesnaście godzin później Sumatra  obudził się,  wstał i podszedł do okna.  Nie mógł zrozumieć dlaczego rozpościerał się z niego widok na granitowy masyw  Tatr. Kiedy wytężył wzrok Tatry przysunęły się jeszcze bliżej.  Górskie kozice przechadzały się pomiędzy kosodrzewiną i  skubały nieśpiesznie ciemno - zieloną  trawę.  Patrząc na nie Sumatra uznał, że musi się znowu zdrzemnąć. – „Pewnie planeta  się skurczyła” – mruknął do siebie, naciągając na głowę jedną z trzech poduszek wypełniających szczyt jego komfortowego  legowiska wykonanego z  desek egzotycznego, południowobrazylijskiego  drewna. Mógł przysiąc, że zanim poleciał w kosmos łóżko było  zwyczajne, sosnowe, ale zielonkawa  otchłań snu już czekała, więc zanurzył się w niej jak ociężały wieloryb, zostawiając za sobą   fale rozterek i wątpliwości, które zaszemrały cicho pod sufitem, a potem rozpłynęły się w jasnych promieniach słońca.