Sumatra spoglądał na siedzącego przed nim prezydenta i zastanawiał się co ma robić, jak zareagować, co powiedzieć. Wszystko w nim krzyczało, bulgotało i kipiało jak woda w czajniku. Jego system nerwowy delikatnie dymił. Sumatra czuł jakby był małą bryłką kalafonii przypalanej wielką miedzianą lutownicą. Miał ochotę wstać i porządnie przyfasolić, wklepać, przydeptać, krzyknąć, nawarczeć. Jak zawsze kiedy sprawy wymykały się spod kontroli, zamieniając się w gryzący dym który zasłaniał dobrze znane ścieżki i miejsca.
Zwyciężyła ciekawość. Jego przodkowie zajmujących się może hodowlą, może kradzieżą koni, a może zwykłym zbieraniem jagód wiedzieliby co trzeba zrobić. To, co proste było jednak dla Sumatry nadmiernie proste. Czasami owszem, ulegał instynktom. Było jednak wiele takich momentów w jego życiu kiedy zamiast pójść suchą drogą, wolał wskoczyć w kałużę. Upleść mały supełek z szarych sznurówek codzienności, które los wtykał mu w dłonie, a potem sprawdzać czy da się iść w tak niestandardowo zasznurowanym obuwiu.
Tym razem sznurówki nie były jednak szare, ani byle jakie. Wyjść, bo najpewniej się dałoby stąd wyjść. Uciec... uciec też by się dało. Wkurzał się, że siedzi. A kiedy w myślach wstawał to coś kazało mu usiąść i chichocząc nazywało tchórzem. Przebywał w Białym Domu. Biały Dom jak każdy dom miał drzwi, okna. Okna i drzwi musiały się uchylać i otwierać. Windy jeździć. Musiały, ale może jednak nie musiały. Mógł wrócić do domu na wiele różnych sposobów. Ale nie ciążyła przecież nad nim żadna konieczność.Tak więc koniec końców nie musiał.
A potem znowu go dopadło. Wodą, lądem, powietrzem. Wracaj Bazyli, póki nie jest za późno. Mówiło mu to lękliwe coś w głowie. I nagle zamilkło jak nakryte rondlem. W ogóle panowała cisza. Sumatra milczał. Dostojne milczenie prezydenta Stanów Zjednoczonych, który wydawał się czekać, aż Sumatra wyjdzie z labiryntu wewnętrznych rozterek wydawało się jeszcze bardziej milczące. Było cicho jak w Arktyce, kiedy zachodzi słońce. Myśli Sumatry przysypywał śnieg lęku, kąsał je mróz strachu przed tym, co musi wybrać... W tej sytuacji słowa prezydenta. który pochylił się nagle w jego kierunku oparzyły go jak wrzątek wylany z premedytacją na gołą stopę. Prawie krzyknął, kiedy Amerykanin klepnął dłonią kolano Sumatry i łypiąc niebieskoszarymi oczyma uśmiechnął się szelmowsko, i rzekł: "To może zjemy pierogi?"
"Zjemy?" - z wątpliwością i smutkiem w głosie odparł Sumatra. Bo co niby miał powiedzieć: nie zjemy? Nawet w tych dziwacznych, okolicznościach, w klekoczącym wirze trapiących go rozterek był absolutnie pewien tego, że jest głodny. Bardzo, bardzo głodny. Nawet jeszcze raz i jeszcze jednen bardzo. I teraz trzymał się tego głodu jak tonący brzytwy. "Głód"- pomyślał Sumatra, jakie to piękne, proste i pozwalające wrócić do rzeczywistości zjawisko. Równe, twarde i chropowate jak okrętowa cuma. Choć prawdę mówiąc wolałby zjeść teraz pyzy zamiast pierogów.
Prezydent pstryknął palcami w stronę jednej z kamer ukrytych w suficie pomieszczenia. A potem patrząc badawczo na Sumatrę cicho skonstatował: " Od razu poczułem, że możesz być tym, który doprowadzi nasze sprawy do końca".
https://www.youtube.com/watch?v=M5Lo1lciz30
