Sumatra stał przy parapecie. Znowu nie odrobił pracy domowej z geografii,
więc przepisywał ją pospiesznie z zeszytu swojego kolegi. Bazgrał przy tym
niemiłosiernie, bo przed końcem długiej przerwy chciał jeszcze zjeść kanapkę.
Praca domowa polegała na określeniu szerokości i długości geograficznej
miast położonych w różnych częściach świata. Ich lista była bardzo długa, więc
Sumatra pisał i pisał, aż w końcu rozległ się dzwonek i musiał oddać zeszyt
koledze, który był panikarzem i bał się, że ktoś zauważy, że daje ściągać innym.
Sumatra musiał go wcześniej przekupić obietnicą, że kupi mu tabliczkę czekolady z
orzechami i pożyczy na weekend swój
atlas nieba.
Weszli do klasy. Nauczyciel się spóźniał, więc
Sumatra po cichu dokończył przepisywanie, ale kiedy geograf już się pojawił i
tak, pomimo odrobionej- ściągniętej pracy domowej, wyrwał Sumatrę do odpowiedzi. Przepytywał go
przy wielkiej, wiszącej krzywo na metalowym stojaku mapie świata. Wymieniał
różne nazwy i jednocześnie kazał Sumatrze pokazywać laserowym wskaźnikiem zatoki, wyspy, przylądki
i archipelagi. Wskaźnik miał za dużą
moc, bo kiedy plamka światła trafiała w mapę wypalała w niej po chwili małą
dziurkę. Sumatra spojrzał na nauczyciela badawczo, ale ten tylko rzucił: ”Nie
przejmuj się tym Bazyli. To jest szalenie ciekawe i bardzo pogłębi naszą wiedzę”.
Po kilku minutach w całej klasie czuć było już swąd
przypalanego tworzywa sztucznego, papieru i tkaniny, z których zrobiona była
mapa. Kiedy nauczyciel skończył przepytywanie Sumatry na metalowym wieszaku dyndała okopcona, dziurawa
i postrzępiona jak stare dżinsy wyciągnięte z ogniska płachta z niekompletnym napisem „apa śiata” w
lewym dolnym rogu, a Sumatrę od trzymania w dłoni rozgrzanego wskaźnika piekły
palce.
-Dziękuję, że się starałeś, ale chyba i tak nie
zdasz do następnej klasy.
-Sumatra burknął pod nosem - „Nie szkodzi. Jakoś
sobie poradzę”- i chciał wracać do ławki, ale wtedy do pomieszczenia weszła nauczycielka chemii, poszeptała kilkanaście sekund z geografem, który spojrzał z wyraźną ironią i
rozbawieniem w kierunku Sumatry. Chemiczka usiadła za biurkiem, a
geograf obszedł kilka razy całą klasę, po czym,
podskakując z nogi na nogę opuścił salę.
Chemiczka przez chwilę przeglądała przyniesione
ze sobą papiery i znowu wezwała go do
tablicy. Najpierw opatrzyła poparzone mu poloplastrem palce, a potem kazała Bazylemu
wymieniać po kolei pierwiastki z tablicy Mendelejewa. Kiedy sobie z tym nie
radził zaczęła go przepytywać z teorii korpuskularno-falowej. Sumatra
odpowiadał jak umiał, ale ta nie dała
mu skończyć nieudolnego wywodu i zasypała go gradem pytań o sposoby wyznaczania
gęstości cieczy, a potem o metody przemysłowej produkcji tworzyw sztucznych.
Kiedy skończył stękać i dukać, bo prawie nic o tych wszystkich sprawach nie
wiedział nauczycielka poleciła mu wyciągnąć przed siebie dłonie a spod biurka
wyciągnęła wielką brązową dymiącą butlę.
– „Co ty
na to, że obleję cię za karę kwasem
siarkowym?” – zapytała z przymilnym uśmiechem. – „Wolałbym, żeby pani tego nie
robiła”- odparł Sumatra i w nagłym impulsie strachu dał susa w stronę drzwi.
Otworzył je uderzając całym ciałem i wybiegł na korytarz, ale tam
czaił się na niego wuefiarz w przyciasnym dresie, który najpierw podstawił mu
nogę, a kiedy wstawał z posadzki chwycił go za ucho ciągnąc go przy okazji za włosy w okolicach
skroni i sycząc jak wąż zaciągnął go do sali gimnastycznej.
- „Od dwutaktu jeszcze nikt się nie wymigał ty cholerny zasrańcu” - wrzasnął
ciskając w Sumatrę wielką najeżoną kolcami
piłką lekarską, która wbiła się nieruchomo w
parkiet tuż przed stopami Bazylego.
Sumatra próbował uciekać w stronę drzwi, licząc na to, że uda się mu
uciec na korytarz. Drzwi były jednak zamknięte. Kiedy się z nimi szamotał wuefiarz zdążył się wyposażyć w czarny worek pełen małych twardych piłek do gry w bejsbola. Rzucał
nimi w stronę Sumatry licząc przy tym
głośno: „tysiąc pierwsza, tysiąc i jedna druga, tysiąc i jedna trzecia”. Sumatra
robił uniki, ale kilka białych kul furkocząc i warcząc trafiło go w czoło i w
ramiona, kąsając przy tym tak, jakby miały zęby i paszcze. Sumatra przez kilka
chwil robił uniki próbując uciec na drugą stronę sali. Kiedy dobiegał w okolice
linii trzech punktów rozległo się ciche mruczenie, a piłki ciskane przez wuefiarza zatrzymały się
nagle w powietrzu jak stado wielkich
białych polarnych szerszeni. Nawet te,
które leżały nieruchomo na parkiecie drgnęły
i uniosły się w powietrze. W pewnym momencie wszystkie zawisły nieruchomo
nad siatką przedzielającą salę gimnastyczną na dwie części, a pomiędzy nimi a
parkietem i drabinkami do ćwiczeń zaczęły przeskakiwać bzyczące łuki wyładowań
elektrycznych.
Spanikowany Sumatra wspiął się po stosie ułożonych w kącie
materaców gimnastycznych zmierzając w stronę uchylonego okna, otworzył je i czując
na pośladkach ukłucia strzelającego z piłek prądu dał susa w ciemność za oknem. Leciał kilka
metrów w dół, bojąc się, że przy upadku rozbije głowę, połamie sobie nogi i
ręce, ale powierzchnia, w którą uderzył stopami ugięła się z miękkim
plaśnięciem, okazując się lustrem wody. Po chwili unosił się zanurzony w
basenie pełnym krystalicznie czystej smakowitej, delikatnie gazowanej cieczy, która zalewała mu płuca. Coś lub ktoś
nie pozwalało mu wynurzyć głowy i przytrzymywało pod wodą. Krztusił się nią
przez chwilę myśląc tylko o tym, żeby wydostać się na powierzchnię i zaczerpnąć
świeżego powietrza, ale jakaś niewidoczna uprząż wciąż nie pozwalała mu na wypłynięcie.
Zaczął się dusić, ale gdzieś z wnętrza usłyszał uspokajający głos: „Nie bój
się, oddychaj. Normalnie głęboko. To nie jest woda. To takie specjalne
powietrze. Nie umrzesz”. Zrobił tak, jak
podpowiedział mu głos. Bez napięcia woli, łagodnie i posłusznie. Wciągnął w
siebie otaczające go ciecz. Zdumiał się,
bo zamiast bólu w płucach poczuł ożywczy napływ tlenu. Uratowany, kołysał się
zanurzony po czubek głowy w przestrzeni
wypełnionej rozświetlonym, opalizującym, migotliwym błękitem. A po chwili, na jej krawędziach
przechodzących z błękitu w granat wyłoniły się
niewyraźne, a potem coraz ostrzej zarysowane
sylwetki ludzi w białych
uniformach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz