Nowe horyzonty

Pewnego dnia do produkcji kolejnej części "Gwiezdnych wojen" zatrudniono nowego reżysera. Był kompletnie nieznany i nikt nie był w stanie  wymienić jego poprzednich dokonań. Później okazało się, że  kilka lat działał w  branży reklamowej i dał się poznać jako  autor dwóch  efektownych reklam ketchupu. Podobno był w związku z córką nowego właściciela serii i dlatego otrzymał nowy angaż. W kinach na całym świecie, w czasie seansów nowej części "Gwiezdnych Wojen", którą wyreżyserował ponad dwieście osób uniosło się w górę  i pozostawały w tej pozycji, zawisając w powietrzu w pozycji lotosu. Potem, półprzytomne łagodnie osuwały się na swoje miejsca. Produkcję kolejnych części zawieszono, pomimo masowych protestów. Reżysera odnaleziono później w Central Parku. W stanie całkowitej katatonii, nagi przytulał się do pnia starego dębu. Według zeznań świadków tkwił na nim jak przyklejony przez całą dobę. Spacerowicze myśleli, że to nowa instalacja Banksy'ego zawieszona trzy metry nad ziemią, dlatego zamiast wezwać policję wszyscy robili sobie selfie na tle drzewa.

Odcinek 63. Szyszki.

Obudził się. Czuł, że się obudził, bo poczuł swoje ręce nogi, usta a nawet uszy  i oczy. Kiedy poczuł całego siebie, szaro-czerwoną mgłę, w której nadal się  unosił, wypełnił  ciepły głos. Było inaczej, niż dawniej,  Sumatra  widział to, co słyszał, słyszal to co widział,  dźwięki zamieniały się w zapachy, to co przekazywały oczy błyskawicznie  zamieniało się w  dotyk. Wszystko działo się jednocześnie, naraz, bez dzielenia na frazy i oddzielne kanały i sekwencje.    Pewnie dlatego Głos otaczała miękka barytonowo-mahoniowa  świecąca aureola. Barwą przypominała  dźwięki wydobywające się z głośnika lampowego radia, które stało kiedyś na wąskim, długim stole  w domu jego dziadków. Od razu przypomniało mu się "magiczne zielone oko" sygnalizujące włączenie odbiornika. Żadna inna zieleń nie była tak zielona, jak ta emitowana przez luminofor lampy. Na początku malachitowa, chwilę później seledynowa...Dziadek włączał radio zawsze o tej samej porze i słuchał wiadomości. Z kraju i ze świata. A potem zapadał się w sobie. Przynajmniej na kwadrans. Czasami na dłużej. ...-Wiadomości, Bazyli. Tak czytamy w twoich myślach...My dla ciebie też mamy wiadomość- powiedział baryton. Pokażemy ci obrazki z okolic twojego domu. Wysłaliśmy tam coś, co potrafiło podlecieć niepostrzeżenie i sfilmować okolicę. Przed oczyma Sumatry pojawił się wielki zielony motyl, który po chwili zmienił barwę na chabrową, a potem na różową, czerwoną, żółtą, a zaraz  potem-znowu na chabrową. Obraz zaśnieżył, pojawiły się w nim szare paski, a kilka sekund później,   w małym owalnym okienku ukazał  się widok  domu  Sumatry. Na sośnie, przed domem siedział stwór, ni to małpa, ni to kameleon. Był wielkości pierwszoklasisty   i obracał coś w wąskich zakończonych ostrymi pazurkami palcach, co chwila pakując sobie jakiś niezidentyfikowany  przedmiot do ni to pyska, ni to dziobu. Obraz stał się większy, wyraźniejszy, bardziej kolorowy, a wtedy okazało się, ze tym przedmiotem jest szyszka. Jednak nie sosnowa, ale długa,  świerkowa. Stwór, obracając  ją na wszystkie strony wyrywał z niej dziobem poszczególne listki i wypluwał  je  w dół, na chodnik, na którym leżał stos  wyplutych wcześniej łupin.  Nie był sam, bo na  okolicznych drzewach siedziały dziesiątki podobnych stworzeń, które robiły to samo: przeżuwały i spluwały.  Najwyraźniej sprawiało to im olbrzymią przyjemność: żarły szyszki i były szczęśliwe. - No dobrze, ale gdzie są wiewiórki? - pomyślał Sumatra zanim w tle znowu odezwał się Pan Głos...nie ważne, gdzie. Nie martw się. Wrócą. Kiedyś na pewno wrócą.  To na drzewach to są nowe wiewiórki. Pozaziemskie. Galaktyczne. Turyści, kosmiczni smakosze. I ziemskie  wiewiórki musiały się ewakuować Bo widzisz...Weźmy taką sałatę...albo, to może lepszy przykład: szczypior.  Są miejsca we wszechświecie, takie planety, gdzie szczypior działa jak najsilniejszy narkotyk, całkowicie pozbawiony skutków ubocznych. A sałata- ekstrakt z sałaty staje na innych planetach  super lekarstwem. I tam oba  te oba warzywa nie kosztują tyle, co na Ziemi, są tysiące razy  droższe. Podobnie jak   wiele innych rzeczy, które wyrosły, albo zostały stworzone na  Ziemi.-Sumatra słuchał i wyobrażał sobie kosmiczne frachtowce wyładowane gwoździami,  sałatą, szczypiorem, pomidorami i kiszonymi ogórkami przemierzające parseki międzygwiezdnej przestrzeni, a potem zdał sobie sprawę, że znał ten głos. Przypomniała mu się ballada z filmu "Prawo i pięść" śpiewana przez Edmunda Fettinga.   Głos zaprzestał wywodu o warzywach i wtrącił  się w myśli Sumatry-Głos Fettinga  na kilkudziesięciu  planetach też ma ogromną wartość.  Może nie taką jak sałata, ale i tak świetnie się sprzedaje. Sprzedajecie Fettinga?- zapytał Sumatra.- Jego też, ale w tym przypadku chodzi o sam dźwięk, barwę, artykulację- odparł  Głos.-Rozumiem-powiedział Sumatra, który nagle zatęsknił za sałatą ze szczypiorem i śmietaną i dużą ilością soli. Rozumiem, że chcecie ze mnie zrobić kogoś w rodzaju pośrednika zajmującego się  międzygalaktycznym handlem?- No nie-odparł Głos. Mamy dla Ciebie inną propozycję.  Chcielibyśmy zaproponować ci...-w tym miejscu Głos zmienił modulację...chcielibyśmy, żebyś nas wszystkich uratował. -  Nie tylko handel marchewką?- zapytał Sumatra. - Nie tylko- Odparł Głos.

Odcinek 62. Diamentowe ukłucie.

Pobudka!-Wake up Bazyli!-Wake up!- Radosny i pogodny głos zaćwierkał gdzieś nad głową Bazylego. - Wa a a a a k k k e e e  u u u p  Ba a a a a z y y y l  i i i... odezwał się po chwili przerwy, ale tym razem zabrzmiał jak odtwarzany ze spowolnionej taśmy. Potem w uszach Sumatry rozległo się ciche piszczenie, potem coś lekko pyknęło, chrupnęło, zabulgotało, potem znowu zapiszczało i nie było fajne, a bolące  a jego uszy zrobiły się gorące. Jak słońce. A potem wystygły i były ni to ciepłe, ni to zimne.

 - Wake up, wake up...tym razem słowa zostały wypowiedziane spokojnym głosem, bez żadnych zniekształceń i bez wątpienia wypowiadał je Xan. I wpadały do zimno-ciepłych   uszu Sumatry jak kamienie do pustej studni.

-Xan, ty kłamco, miałeś włączyć mi wizję włączyć włączyć miałeś włączyć-powiedział Sumatra i  poczuł przy tym, że jego usta są jak z gumy.

-Kłamałem, ale tylko trochę, musiałem nad tobą popracować. Teraz będziesz lepiej słyszał, więcej rozumiał, lepiej widział i znał języki.

-Przecież znam. Znam przecież przecież.

-Ale będziesz znał lepiej i musisz trochę odpocząć, żeby wrócić do pełnej sprawności. Z dzień, może dwa, żeby półkule ci się zsynchronizowały. Pewnie czujesz, że mówisz trochę nienaturalnie i za obficie?

- Czuję, że mówię w sposób gumowato gumowy.

- No właśnie, więc za dzień lub dwa poczujesz, że guma zniknęła, a gumowatość nie istnieje. Ze zwykłego diamentu przeistoczysz się w brylant.

- A nic więcej mi nie poprawialiście?

- Nie. I nic nie znaleźliśmy. Żadnych wszczepów, wbitek, biodoczepek, documowanego DNA. Nic. Przynajmniej  jeśli chodzi o rzeczy, które znamy z wcześniejszych sytuacji lub podejrzewamy, że mogą istnieć a oni gotowi byliby je zastosować.

- No dobrze, ale dlaczego nic nie widzę?

- A to jest dobre pytanie. Cóż mogę powiedzieć. Może tyle: widzimy się za 8 godzin. Teraz usłyszysz delikatne "klik" i znowu zaśniesz.

I  Sumatra zasnął,  bo poczuł, że jest jesień, jest zmęczony i że dużo za dużo pracował. Tyle, że przedtem usłyszał trzy kliknięcia i jedno bzyczenie, i coś go znowu ukłuło.

https://www.youtube.com/watch?v=C4sHAjCmBl4&spfreload=5

Odcinek 61 „Odmienne stany mlaskania”

Ozyrysie, Ozyrysie wracaj do swego ciała.- Sumatra usłyszał głos, który najpierw wtrącił go
w ciemność, a potem go z niej  wydobył.

Xan? Proszek do prania? Nie Xan, to nie jest proszek do prania? Proszek do płukania? Nie, nie ma czegoś takiego jak proszek do płukania. No chyba, że do pralki dosypie się sody oczyszczonej. Sumatra kluczył i zaplatał  myśli,  i  zastanawiał się szukając skojarzeń w swojej skołatanej głowie.  Potrwało to dłuższą chwilę, aż w końcu  przypomniał sobie litery do których Xan kazał mu się zbliżać i i od nich oddalać. Zdał też sobie sprawę, że on jako taki nie nazywa się Ozyrys. I że myślenie oraz przywoływanie wspomnień wyjątkowo go dzisiaj męczy. Było jak wywoływanie duchów przez ateistę.

-Kimkolwiek jesteś Xan, nie daruję ci, że zrobiłeś ze mnie suwnicę.-Odpowiedziało mu delikatne mruczenie, brzęczenie i popiskiwanie jakichś urządzeń. Popiskiwały w sposób, w jaki mają zwyczaj hałasować  urządzenia  używane na oddziałach intensywnej terapii.

-Xan?

-Tu Xan do Bazylego. – Pewnie chcesz wiedzieć co z tobą robiliśmy. Otóż testowaliśmy możliwości twojego mózgu.  Te normalne i, tu zdradzę ci naszą słodziutką tajemnicę, te nienormalne. Nie dało się tego zrobić inaczej, a poza tym mamy twój podpis pod naszym formularzem. Zgodziłeś się przecież  na wszystko …głos Xana rozlegał się teraz gdzieś ponad  prawym uchem Sumatry. Tym razem nie brzmiał już jak przepuszczony przez mikrofon wstęgowy i pozłacane kable. Sumatra poczuł też zapach. Powietrze pachniało jak ziemia po deszczu. 

- Pana Boga spotkałeś?- ciągnął Xan a w jego głosie brzmiała dziwna wesołość.

- A powinienem?- zapytał Sumatra próbując sobie przypomnieć co i kiedy podpisał.

- Inni czasami spotykają w czasie testów. Może nie do końca samego Pana Boga, ale odwiedzają krainę którą zarządza.

- Nie, nie spotkałem. Ani Pana Boga, ani Pana  Boba, ani nikogo innego. Pamiętam tylko, że byłem w szkole.- Sumatra dobiegły odgłosy krzątaniny i cichy metaliczny szczęk poruszanych przedmiotów. Próbował się poruszyć, ale w dalszym ciągu nie miał kontroli nad swoim ciałem.

- A szkoła…to też często powtarzający się motyw. Czym za młodu skorupkę wystraszą, tego i na starość nie lubi- odparł Xan.

-Słuchaj kolego …zamiast sobie dowcipkować  mógłbyś mi  na przykład  włączyć wizję? I całą resztę. Bo nie wiem czy to  widzisz, ale ja nic nie widzę. Nie mogę też ruszyć ani ręką ani nogą.  Podłącz mi te synapsy, nerwy czy co tam poodłączałeś. Chyba da się? – Sumatrę powoli ogarniała  fala gorącego gniewu.

-Szefuńciu, co ma się nie dać?- głos Xana przeniósł się w okolice lewego ucha Sumatry a jego oprawca zaczął pogwizdywać.- Policz wolno od pięćdziesięciu w dół. I stanie się światłość. Tylko licz tak, żebym cię słyszał, na głos. Głos ci przecież działa.

-50, 49, 48 – Sumatra zaczął liczyć i starał się wyraźnie wypowiadać każdy wyraz. 

Kiedy doszedł do 13 coś zatrzeszczało, potem zamlaskało, rozległo się ogłuszające klaśnięcie
i  zapadł się w ciemność. – Xan to wstrętny  kłamca, pomyślał zanim po raz kolejny tego dnia stracił przytomność.

Odcinek 60 "Ten typ Xan"

Obudził się w pustym pomieszczeniu  przypominającym starożytną łaźnię. Ściany były wyłożone błękitnym płytkami, które w połowie wysokości przedzielał na pół granatowy szlaczek. Na suficie widniała duża litera „A”. Kolejne  litery alfabetu znajdowały się na ścianie którą miał na wprost i  na obu bocznych, po lewej i po prawej stronie. Kiedy obrócił się, żeby zobaczyć co jest za nim pomieszczenie nagle zawirowało. A lewa strona kompletnie pomieszała mu się z prawą. Kręcił się tak  kilkanaście sekund czując, że za chwilę dopadną go mdłości. Kiedy się zatrzymał, w polu jego widzenia granatowiała wielka litera B. Jej krawędzi falowały.

-Nie tak szybko, bo stracisz przytomność-głos brzmiał znajomo. Należał do doktora Xana  i był tak czytelny i wyrazisty jakby Sumatra miał na uszach hi-endowe słuchawki. A doktor Xan- hi-endowy mikrofon. Sumatra spróbował odruchowo sięgnąć do ucha, żeby przekonać się skąd dobiega głos, ale nie mógł poruszyć ręką.

-Wyłączyliśmy ci większość funkcji motorycznych, ale nie martw się. Włączymy je z powrotem.- Powiedział Xan. - Ciągle cię badamy.  Jak zbadamy, na pewno będziesz mógł znowu chodzić, sikać, robić kupy  i jeść.

-Przecież jestem zdrowy. Nic mi nie dolega.-odparł Bazyli.

-Wiemy, że jesteś zdrowy. Zdrów jak rydz, a nawet zdrowszy niż powinieneś być w twoim wieku. Teraz jednak sprawdzamy jak dużo w tobie zmienili. I czy to nam nie zagraża.

-No jeśli o to chodzi to chętnie bym wam wpier… To znaczy  nie lubię tego co ze mną robicie - odparł Sumatra i zaraz zrobiło mu się głupio, bo jak dotąd głos Xana brzmiał łagodnie i spokojnie.
- Wyjdę na buraka, pomyślał Sumatra. 

-Nie wyjdziesz.- Odparł Xan.- Masz prawo czuć się niezbyt komfortowo,  a nawet  nie za bardzo  dobrze. Badamy cię, bo musimy. Badamy, bo   spędziłeś dużo czasu z przedstawicielami obcej nam cywilizacji. Akurat takiej, z którą dość blisko współpracowaliśmy, a w naszej profesji nieufność jest cnotą. Podejrzliwość- zaletą. A cwaniactwo decyduje o awansie.

-Żartowałeś?- zapytał  Sumatra?

-Tak, trochę. W ostatnim zdaniu. - W rzeczywistości nasz szef nie lubi chytrusów. Często  powtarza, że jesteśmy ludźmi, nie wiewiórkami.

- To jak długo będziesz ze mną robił, to co teraz ze mną robisz, Xan?- Sumatra postanowił, że nie będzie się denerwował, ukoi nerwy i okiełzna poczucie, że znajduje się pod wielkim skomplikowanym  mikroskopem. Pomalowanym na biało i wyposażonym w czarne pokrętła z białymi cyferkami.

-Została mi jeszcze godzina testów. Jeśli będziesz ze mną  współpracował skrócimy to do 55 minut.

-OK. powiedział Sumatra. – To co teraz robimy?

- Wyszukujemy na suficie literę „A”, koncentrujemy na niej wzrok i próbujemy się do niej przybliżyć.

- To daj mi drabinę.

-Sam jesteś swoją drabiną. Spróbuj!

-Sumatra spróbował i poszybował ku sufitowi dotykając nosem poprzeczki w literze    „A”

- Czy mam teraz powiedzieć „Aaaaa”?

- Nie musisz odparł głos. Gardła też mi nie pokazuj. I tak nie jesteś w stanie.

- A co jestem w stanie?

- Możesz spróbować odszukać na ścianach kolejne litery alfabetu i przemieścić się w ich kierunku.

- No dobrze spróbuję, choć uważam, ze to głupie. A co potem? Dostanę ciasteczko, czy cukierka?

- Dostaniesz kroplówkę na obiad, a na deser z powrotem połączymy twój mózg z resztą ciebie. Może być?

- Może. – odparł Sumatra i się przybliżył. Jak magnes przyciągany przez inny magnes.  Jak japoński pociąg sunący po srebrnej szynie na magnetycznej poduszce.

Po 55 minutach okazało się, że litery B, C, D, E i F były napisane tą samą czcionką. I że za każdym razem Sumatra dotykał ich swoim nosem. Nawet kiedy próbował tego za wszelką cenę uniknąć.

Odcinek 59 "Cała dziurawość"

Sumatra stał przy parapecie.  Znowu nie odrobił pracy domowej z geografii, więc przepisywał ją pospiesznie z zeszytu swojego kolegi. Bazgrał przy tym niemiłosiernie, bo przed końcem długiej przerwy chciał jeszcze zjeść kanapkę. Praca domowa polegała na określeniu szerokości i długości geograficznej  miast położonych w różnych częściach świata. Ich lista była bardzo długa, więc Sumatra pisał i pisał, aż w końcu rozległ się dzwonek i musiał oddać zeszyt koledze, który był panikarzem i bał się, że ktoś zauważy, że daje ściągać innym. Sumatra musiał go wcześniej przekupić obietnicą, że kupi mu tabliczkę czekolady z orzechami i pożyczy  na weekend swój atlas nieba. 

Weszli do klasy. Nauczyciel się spóźniał, więc Sumatra po cichu dokończył przepisywanie, ale kiedy geograf już się pojawił i tak, pomimo odrobionej- ściągniętej pracy domowej,  wyrwał Sumatrę do odpowiedzi. Przepytywał go przy wielkiej, wiszącej krzywo na metalowym stojaku mapie świata. Wymieniał różne nazwy i jednocześnie kazał Sumatrze pokazywać  laserowym wskaźnikiem zatoki, wyspy, przylądki i archipelagi.  Wskaźnik miał za dużą moc, bo kiedy plamka światła trafiała w mapę wypalała w niej po chwili małą dziurkę. Sumatra spojrzał na nauczyciela badawczo, ale ten tylko rzucił: ”Nie przejmuj się tym Bazyli. To jest szalenie ciekawe i bardzo pogłębi naszą wiedzę”.

Po kilku minutach w całej klasie czuć było już swąd przypalanego tworzywa sztucznego, papieru i tkaniny, z których zrobiona była mapa. Kiedy nauczyciel skończył przepytywanie Sumatry  na metalowym wieszaku dyndała okopcona, dziurawa i postrzępiona jak stare dżinsy wyciągnięte z ogniska  płachta z niekompletnym napisem „apa śiata” w lewym dolnym rogu, a Sumatrę od trzymania w dłoni rozgrzanego wskaźnika piekły palce.

-Dziękuję, że się starałeś, ale chyba i tak nie zdasz do następnej klasy.

-Sumatra burknął pod nosem - „Nie szkodzi. Jakoś sobie poradzę”-  i chciał  wracać do ławki, ale wtedy do pomieszczenia  weszła nauczycielka chemii, poszeptała  kilkanaście sekund  z geografem, który spojrzał z wyraźną ironią i rozbawieniem w  kierunku  Sumatry. Chemiczka usiadła za biurkiem, a geograf obszedł kilka razy całą klasę, po czym,   podskakując z nogi na nogę  opuścił salę.

Chemiczka przez chwilę przeglądała przyniesione ze sobą papiery i  znowu wezwała go do tablicy. Najpierw opatrzyła poparzone mu poloplastrem palce, a potem  kazała  Bazylemu wymieniać po kolei pierwiastki z tablicy Mendelejewa. Kiedy sobie z tym nie radził zaczęła  go przepytywać z  teorii korpuskularno-falowej. Sumatra odpowiadał   jak umiał, ale ta nie dała mu skończyć nieudolnego wywodu i zasypała go gradem pytań o sposoby wyznaczania gęstości cieczy, a potem o metody przemysłowej produkcji tworzyw sztucznych. Kiedy skończył stękać i dukać, bo prawie nic o tych wszystkich sprawach nie wiedział  nauczycielka poleciła  mu wyciągnąć przed siebie dłonie a spod biurka wyciągnęła wielką brązową dymiącą butlę.

 – „Co ty na to, że obleję cię za karę  kwasem siarkowym?” – zapytała z przymilnym uśmiechem. – „Wolałbym, żeby pani tego nie robiła”- odparł Sumatra i w nagłym impulsie strachu dał susa w stronę drzwi.

Otworzył je uderzając  całym ciałem i wybiegł na korytarz, ale tam czaił się na niego wuefiarz w przyciasnym dresie, który najpierw podstawił mu nogę, a kiedy wstawał z posadzki chwycił go  za ucho ciągnąc go przy okazji za włosy w okolicach skroni i sycząc jak wąż zaciągnął go do sali gimnastycznej.

- „Od dwutaktu jeszcze nikt się  nie wymigał ty cholerny zasrańcu” - wrzasnął ciskając w Sumatrę wielką najeżoną kolcami  piłką lekarską, która  wbiła się  nieruchomo w  parkiet tuż przed stopami Bazylego.  Sumatra próbował uciekać w stronę drzwi, licząc na to, że uda się mu uciec na korytarz. Drzwi były jednak zamknięte. Kiedy się z nimi szamotał   wuefiarz  zdążył się wyposażyć w czarny worek pełen  małych twardych piłek do gry w bejsbola. Rzucał nimi  w stronę Sumatry licząc przy tym głośno: „tysiąc pierwsza, tysiąc i jedna druga, tysiąc i jedna trzecia”. Sumatra robił uniki, ale kilka białych kul furkocząc i warcząc trafiło go w czoło i w ramiona, kąsając przy tym tak, jakby  miały zęby i paszcze. Sumatra przez kilka chwil robił uniki próbując uciec na drugą stronę sali. Kiedy dobiegał w okolice linii trzech punktów rozległo się ciche mruczenie,  a piłki ciskane przez wuefiarza zatrzymały się nagle  w powietrzu jak stado wielkich białych polarnych  szerszeni. Nawet te, które leżały nieruchomo na parkiecie drgnęły  i uniosły się  w powietrze.  W pewnym momencie wszystkie zawisły nieruchomo nad siatką przedzielającą salę gimnastyczną na dwie części, a pomiędzy nimi a parkietem i drabinkami do ćwiczeń zaczęły przeskakiwać bzyczące łuki wyładowań elektrycznych.  

 Spanikowany Sumatra  wspiął się po stosie ułożonych w kącie materaców gimnastycznych zmierzając w stronę uchylonego okna, otworzył je  i  czując na pośladkach ukłucia strzelającego z piłek prądu  dał susa w ciemność za oknem. Leciał kilka metrów w dół, bojąc się, że przy upadku rozbije głowę, połamie sobie nogi i ręce, ale powierzchnia, w którą uderzył stopami ugięła się z miękkim plaśnięciem, okazując się lustrem wody. Po chwili unosił się zanurzony w basenie pełnym krystalicznie czystej smakowitej, delikatnie gazowanej  cieczy, która zalewała mu płuca. Coś lub ktoś nie pozwalało mu wynurzyć głowy i przytrzymywało pod wodą. Krztusił się nią przez chwilę myśląc tylko o tym, żeby wydostać się na powierzchnię i zaczerpnąć świeżego powietrza, ale jakaś niewidoczna uprząż wciąż nie pozwalała mu na wypłynięcie. Zaczął się dusić, ale gdzieś z wnętrza usłyszał uspokajający głos: „Nie bój się, oddychaj. Normalnie głęboko. To nie jest woda. To takie specjalne powietrze.  Nie umrzesz”. Zrobił tak, jak podpowiedział mu głos. Bez napięcia woli, łagodnie i posłusznie. Wciągnął w siebie otaczające go ciecz.  Zdumiał się, bo zamiast bólu w płucach poczuł ożywczy napływ tlenu.  Uratowany, kołysał się zanurzony po czubek głowy w przestrzeni  wypełnionej  rozświetlonym,  opalizującym, migotliwym błękitem. A po chwili, na jej krawędziach  przechodzących z błękitu w granat wyłoniły się niewyraźne, a potem coraz ostrzej zarysowane  sylwetki   ludzi w białych uniformach. 

- Nazywam się doktor Xan i każę ci się obudzić- usłyszał nagle Sumatra.  Potem poczuł, że ktoś dał mu pstryczka w nos. I stało się tak, jak mu kazał doktor Xan: obudził się.

Odcinek 58 "Promienie prawdy"

-Przepraszam Bazyli, musimy cię teraz prześwietlić-powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej John Sudhety,  kiedy opuszczali jadalnię. Są procedury, których nie mogę unieważnić. – Sumatra poczuł jak  Sudhety  klepie go  po plecach swoją piegowatą dłonią. Miał ochotę mu odklepnąć, ale poczuł za sobą śmierdzące krewetkami  oddechy chłopaków w luzackich marynarkach. Ten który przedstawił mu się jako „George mniej więcej Taszkient jakoś tak” chwycił go za ramię i odciągnął na stronę.

-Słuchaj Bazyli, jestem ci winien wyjaśnienia.

-No to wyjaśniaj- odparł Sumatra odprowadzając wzrokiem znikającego w bocznych drzwiach Sudhedy’ego.

-Sytuacja jest nadzwyczajna. Musimy cię zabrać do pokoju prześwietleń.

-Żeby mnie, jak rozumiem, prześwietlić?

-Tak, żeby cię prześwietlić.

-Mówił mi już o tym prezydent, chwilę temu. Że prześwietlicie, bo jak powiedział, musicie. Pewnie promieniami prawdy.

-Wiem, ze mówił, prosiliśmy, żeby powiedział. I naprawdę musimy. Promieniami też.

- A co jak się nie zgodzę?

-Zgodzisz się. Nie zrobimy ci krzywdy. Jesteś dla nas człowiekiem nr 1, choć wiem, że to jak cię teraz traktujemy nie jest do końca fair.

-Chyba. Raczej…dlaczego ważniejszy niż  standardowy człowiek nr 1, niż prezydent?

-Tak, tu i teraz  jesteś ważniejszy niż Sudhety.

-Bo?

- Bo miałeś kontakt z CPZ, czyli z cywilizacją.

- Każdy ma jakiś.

- No ale z obcą.

A wy to niby nie  mieliście. On nie miał? Na pewno miał, nie raz i nie dwa.

- No mieliśmy, z milion razy, ale nie taki. Nie taki jak ty miałeś Bazyli. A z nami kontaktowali się w sposób bardzo oficjalny. Raczej elektronicznie, niż osobiście. Zdalnie. Przeważnie.

-Bo pewnie nie byliście dla nich zbyt mili.

- Byliśmy, ale to ciebie wybrali i przy okazji mogli coś w tobie zostawić.

-Pewnie pędzel do golenia i szczoteczkę do zębów. I toster.

- No tak to nie. Nie żartuj sobie z tego. Jest ich wielu. Różnią się od siebie. Bywają wredni.  Zostawiają w ludziach rzeczy. Wiem, bo wyjmowaliśmy. Te rzeczy bywają groźne, często nawet nie wiemy jak działają. Małe i duże. Latami są nieaktywne, a potem ulegają aktywacji i komplikują naszą rzeczywistość. Dość dotkliwie. Na przykład taka „zimna bomba” albo „szorstki cedzak”. Czasami nie da się ich wydobyć.

-Jakoś tego nie czuję.

- Bo tego się zazwyczaj nie czuje. Się nie wie, że się w ogóle ma. Potrafią być subtelni.

-Ci moi byli w porządku. Nie wierzę, że zrobili mi krzywdę. A mojego kuzyna wyleczyli.

- Z czego?

- Ze wszystkiego. Wyleczyli. Ulepszyli.

- A kim jest ten „Święty”?

- Kuzynem…A tym kim jesteś? Kolego Taszkient- zapytał pełnym złości głosem Bazyli, bo koniecznie chciał mieć jasność sytuacji, a ciągle jej nie miał. Tak do końca nie wiedział nawet jak zdołał się przemieścić przez ocean. I tracił cierpliwość. Nie lubił takich sytuacji po obiedzie, bo po obiedzie siada się i nic nie robi. A on robił.

 - Dowódcą. I nie nazywam się Taszkient, tylko Tyshkent, ti -łaj -es –eicz- kei- ai -en-ti

- Dla mnie będziesz dalej Taszkientem. Jestem daleko od domu i nie mam cierpliwości do niuansów. Dowódcą czego?

- Dowódcą Obrony Astronautycznej. Generałem.

-A  ja jestem geodetą i nawet nie wiem jak tu trafiłem. Masz nade mną sporą wyższość. Bo ty wiesz. Najlepiej byłoby gdybyś zwyczajnie odwiózł mnie do domu. Odleciał. Samolotem. Ze mną. To też z pewnością potrafisz.

- Potrafię i mogę, ale to nie jest teraz możliwe. Nie dziś. Za dużo się dzieje.

A co się dzieje?

-Powiem jak cię prześwietlimy.

- A co jak się nie zgodzę?

- I tak to zrobimy.

-Wbrew mojej woli?

- Wbrew. W imię wyższych racji. I do tego sowicie cię wynagrodzimy.

-Ale ja już wszystko mam

- Będziesz miał więcej i nie będziesz już nic musiał.

- I nazwiecie moim imieniem nową rakietą, planetę albo galaktykę?

- Imieniem i nazwiskiem i co będziesz chciał. Nawet nowy pierwiastek.

-No to i tak się nie zgadzam.

-Taszkient chrząknął i znienacka, patrząc z jastrzębim napięciem prosto w oczy Bazylego rzucił nagle: „Prześwietlamy”. Było to skierowane  ni to do Bazylego, ni to do miękkiej czerwonej wykładziny pod ich stopami. Sumatra poczuł nagłe ukłucie  i patrząc na wirujący sufit  zdążył jeszcze pomyśleć: „No to po obiedzie”.

 I wtedy wszystko zgasło.