Odcinek 47 "Żelożel"

Święty odpowiedział spojrzeniem na spojrzenie  Sumatry, a potem oparł podbródek na dłoni i zapatrzył  w ścianę kuchni. Sumatrę paliła ciekawość, oczekiwał, że teraz usłyszy barwne streszczenie tego. co Obcy robili ze  Świętym, żeby go wyleczyć, bo ewidentnie nie było w nim widać jakichkolwiek śladów niedawnego wylewu, ale przedłużające się nieobecne milczenie jego rozmówcy wskazywało na to, że  Święty wpłynął do przystani głębokiego zamyślenia. Sumatra znał go na tyle, że wiedział: taki postój „na cumie” musiał potrwać   dobrych kilkadziesiąt sekund, w czasie których  umysł Świętego  musiał odbyć jakąś wewnętrzną, daleką,  pełną meandrów podróż. Oznaczało to także, że charakter mu się jednak nie zmienił, a przynajmniej jakaś część zachowań była taka sama jak zawsze, Kiedy  oczy kuzyna  nabrały życia, a twarz się wypogodziła Sumatra  postanowił, że zacznie  zadawać pytania, jedno, drugie, trzecie, ale Święty tylko potrząsnął głową:

- Jutro opowiem, ciągle mam wrażenie, że oblepia mnie ten kisiel, w którym mnie trzymali przez te wszystkie dni.

-Jaki znowu kisiel?

-Rodzaj żelu, o bardzo skomplikowanych właściwościach. Z mąką, ani żelatyną  nie ma to wiele wspólnego. I żel. i robot medyczny w jednym.

 - Aha, i żel i robot w jednym- powtórzył automatycznie Sumatra, patrząc na odnowionego kuzyna. I nie mąka.

-Nic ci więcej nie powiem, bo muszę wziąć prysznic, poukładać wszystko w głowie i się wyspać.  Jest tu jakieś łóżko?

- Jest. Wcale wygodna kanapa w salonie- doparł milczący dotąd Amper Volt.

-Ok. Zakładam, że łazienka też tu jest. Zresztą wiem, że jest bo mi powiedzieli. Jak się zaraz nie wykapię to zwariuję.

Kiedy Święty poszedł wziąć kąpiel, Sumatra zapytał półgłosem: Zauważyłeś? Mówi teraz jak telewizyjny spiker, zero zaciągania, żadnych przekleństw, wygląda młodziej. Może podesłali nam zamiennik? Jest  taki jak  go pamiętam,  ale parę rzeczy jest kompletnie nowych.

- Nie, po prostu go zregenerowali- odparł Popławski- Ma teraz nowiutki kawałek nowego mózgu, a znając ich, poprawili też parę innych rzeczy- wszystko co uznali za wadliwe albo grożące chorobą w przyszłości. Tobie też przydałaby się taka terapia. 

- Ale ja jestem zdrowy! – Sumatra prawie krzyknął wyobrażając sobie jak zanurzają go w cyberkisielu i  Obcy naprawiają mu „ wszystko co uznają za wadliwe”.- A co jeśli wszystko jest we mnie wadliwe?- przeleciało mu przez głowę.

- Będziesz dłużej żył. Dużo dłużej. Zauważyłem, że przy czytaniu mrużysz oczy- wzrok też ci poprawią. Pogadasz jutro ze Świętym, sam zechcesz, kwestia czasu.

Sumatra spojrzał badawczo na Ampera Volta, ale ten tylko się delikatnie  uśmiechnął. Jego oczy wyrażały szczere rozbawienie. 

- My też powinniśmy iść spać. Jutro czeka nas ciekawy dzień. Do naszych Obcych przylatują inni obcy . Z wizytą handlową. Z bardzo daleka i są naprawdę dziwni. Nasz Mrak to przy nich tylko trochę przefarbowany homo sapiens.

Sumatra chciał, żeby Popławski powiedział nu coś więcej, ale ten tylko machnął niechętnie  ręką.

-Pogadamy jutro przy śniadaniu.

Odcinek 46 "Rezurekcja"

Jedli w milczeniu. Obiad był z puszki, bo żadnemu z nich nie chciało się gotować.  Słodka fasolka Heinza, grahamki z masłem i do tego zimne parówki maczane w keczupie.  Ciamkali i sapali spożywając  proste, pełne konserwantów niezdrowe, ale syntetycznie atrakcyjne  żarcie, a każdy z osobna, i Sumatra, i Popławski był równolegle zanurzony w strumieniu  wspomnień z ich ziemskiej przeszłości. Biała, szumiąca i poprzedzielana szarymi pasmami  chmura  rozmyślań nad tym, co już się wydarzyło i nad tym, co  przyniesie przyszłość mruczała nad ich głowami, ale  nagle i cicho  odpłynęła w ukryty wymiar schowany ponad sufitem ich jadalni, dokładnie w momencie, kiedy w tle rozległ się cichy szczęk przekręcanego zamka. Obaj, Sumatra i Popławski zamarli w  przerażeniu. Koncentracja wróciła  po bardzo krótkiej chwili, która wsączyła się w kuchenną mikroprzestrzeń  zaraz po tym, gdy  zobaczyli  Świętego. Wszedł do kuchni, niosąc przed sobą reklamówkę z napisem „Wileńskie Specjały”.  Stanął w progu i rozejrzał się badawczo. Miał na sobie ciemnogranatowe  dżinsy i koszulkę z napisem „Norwegian Wood”  umieszczonym pod  zdjęciem rozłożystego drzewa.

-Kazali mi to pić. – powiedział, wyciągając z reklamówki płaską butelkę. Na jej etykiecie widniał napis „Sok z rokitnika. 100%”.   Pociągając spory łyk żółtego płynu Święty oparł się o ścianę, a potem w milczeniu zakręcił złotą zakrętkę. Sumatra i Popławski spoglądali badawczo. Święty odpowiedział na ich ciekawość świdrującym spojrzeniem, a potem obtarł usta i postawił na podłodze torbę pełną butelek wypełnionych żółtym sokiem. Zabrzęczały w niezręcznej ciszy, a  każda z nich była pełna płynu , który barwą i konsystencją przypominał sok pomarańczowy.

-Może zrobić ci herbaty? – zapytał Sumatra.

- Na razie nie- odparł Święty.- Potem tak.

- No to siadaj, dobrze cię znowu widzieć- Sumatra przesunął  krzesło w jego kierunku.

Święty usiadł, a po chwili  puchnącego jak wata cukrowa milczenia omiótł wzrokiem Sumatrę i Popławskiego. Ci spojrzeli na niego badawczo, ale żaden nie odważył się rozpocząć rozmowy. .

Święty też milczał, ale po kilkunastu  sekundach  wyciągnął  przed siebie prawą  rękę i, wznosząc palec wskazujący, który był  wymierzony w jakiś niewidoczny punkt na ścianie, umiejscowiony ponad głową Sumatry zaczął  mówić: "Dać odpór adwersarzom, zamienić ich celebrację zwycięstwa w ponury toast spełniany czarą palącej goryczy i wreszcie postawić na swoim, wytwarzając aurę przytłaczającego krytyków ponurego zrozumienia, że nigdy nie mieli racji i że nigdy nie będą w stanie odeprzeć argumentów, które może i nie są niezbite, ale nie warto ich podważać, bo obnaży się podłą i prostacką naturę własnych mrocznych intencji- oto prawdziwa radość intelektualna i prawdziwe zwycięstwo".

Święty po słowie „zwycięstwo” spojrzał badawczo na Sumatrę i Popławskiego, sprawdzając jaki efekt wywarły jego wypowiedź. I Sumatra i Popławski wpatrywali się w stół, w talerze pełne smug po keczupie i okruchów pieczywa.

- A co zwyciężyłeś Święty?- Popławski zadał pytanie głosem, w którym nie zawierał w sobie  jakiegokolwiek znaku zapytania, bo  domyślał się odpowiedzi.

- No co? Co zwyciężyłem?- Śmierć. Śmierć zwyciężyłem- w oczach Świętego widniało dawne szaleństwo, jednak pełne inteligentnego spokoju i zadumy.- Zwyciężyłem, bo jak się okazuje śmierć też można pokonać.   Mam teraz lepszy mózg i sprawniejszy intelekt. Chyba było słychać?

- Tak. Było. Jesteś już całkiem zdrowy? Nic ci nie jest?- w pytaniu Sumatry pojawiła się ciepła troska zmieszana z  niepokojem.

Nic mi już  nie jest. Zdrowy? Tak jestem zdrowy.  Wiem, że było…. –  Święty zacisnął leżącą na stole dłoń w pięść, a potem patrząc na wnętrze swojej dłoni dokończył-… bardzo źle. Fatalnie. Jednak cóż, wyzdrowiałem, moje ciało jest  też dużo lepsze- Święty wbijał wzrok  w  linię życia przecinającą płaszczyznę poniżej nasady palców. A potem podniósł głowę i, spoglądając  to na Popławskiego, to na Sumatrę zapytał:

- A wiecie, że oni znali Sumerów?

- Nie wiemy- odparli solidarnie Sumatra i Popławski.

- Znali, tylko nie mieli za bardzo o czym z nimi rozmawiać. Mówią, że teraz ludzie są  ciekawszymi rozmówcami.

- No tak. Jest parę spraw, które warto omówić- i które są ciekawe. Dla nas.- Sumatra wypowiadając te słowa zdał sobie sprawę, że od wielu lat nie widział oczu Świętego, bo zawsze były schowane za szkłami okularów przeciwsłonecznych.

- Wzrok też mu chyba naprawili- pomyślał, przyglądając  się zielonym tęczówkom swojego ciotecznego wujka- Jest teraz jak stary smok, który ma nowe skrzydła –powiedziało mu coś we wnętrzu głowy.

 

 

 

Odcinek 45 "Czaj z Lemonem"

http://www.youtube.com/watch?v=RgimuYulYSY

Kiedy wrócili do swojego apartamentu Popławski nastawił czajnik, a potem  milcząc  pili herbatę z cytryną z ciemnych, granatowych kubków z logo NASA. Sumatra zaczął sobie przypominać wszystkie relacje telewizyjne z lotów kosmicznych. Te pierwsze, które widział z lotu Sojuz-Apollo, kiedy był jeszcze w podstawówce, a wszyscy nosili w tornistrach radzieckie srebrne kalkulatory. Szczytem lansu było wtedy posiadanie, obok takiego urządzenia,  plakietki, na której zależnie od kąta patrzenia pojawiał się albo wilk, albo zając z filmu animowanego. Też radzieckiego. Poza tym wszystko inne nie było już takie radzieckie, ani rosyjskie bo połowa klasy miała na nogach amerykańskie skarpetki dostarczone  w paczce z napisem „Polamer”  jak nie przez tatę, to ciocię lub wujka z Ameryki. Rosyjskie były kolorowe  telewizory w niektórych domach. Zgodnie z miejską legendą powtarzaną w czasie rodzinnych spotkań część z nich ulegała samozapłonowi, choć Sumatra nie znał nikogo komu by się spalił. Inna sprawa, że  wtedy, poza koleżankami i kolegami z klasy  nie znał zbyt wielu osób, a tym bardziej takich co miały radzieckie telewizory. On sam oglądał relację ze wspólnej, radziecko-amerykańskiej wyprawy w kosmos w czarnobiałym telewizorze marki „Ametyst”, z przełącznikiem kanałów w kształcie obrotowego pokrętła, obracającego się z metalicznym nieprzyjemnym szczękiem. Telewizor psuł się często, a wtedy w jego domu pojawiał się pan w grubych okularach, sąsiad mieszkający parę ulic dalej, który miał żonę Włoszkę, a Sumatra czując zapach kalafonii  i obserwując „pana elektronika” z lutownicą w garści zanurzonego w elektronicznej czeluści  zawsze zastanawiał się dlaczego jego żona wybrała zimną, mokrą Polskę zamiast zostać we Włoszech, bo telewizor psuł się zawsze jesienią i przeważnie wtedy kiedy padało.

- A oni współpracują ze sobą?- Sumatra oderwał się od wspomnień i postukał palcem w logo NASA, spoglądając przy tym  pytająco na Popławskiego.

-Nie, a raczej w bardzo małym zakresie.  Obcy uważają, że nie powinniśmy na razie latać zbyt daleko w kosmos. Tam jest groźnie.

- Dlaczego groźnie?

- Bo są inni obcy i wprowadzilibyśmy za dużo zamieszania . Uważają nas za rasę mocno dekonstruktywną. Wkurzamy ich.

- To znaczy?

- To znaczy, że skoro niszczymy własną planetę to zniszczymy i inne, a liczba dobrych porządnie zrobionych  planet, na których występuje życie i znośne warunki do jego trwania  jest w kosmosie ograniczona. I to ich denerwuje- że moglibyśmy je zdemolować.

- Więc czemu pozwalają na to, żebyśmy w ogóle latali?

- Bo po pierwsze w ogóle nie chcą nam niczego zabraniać ani nakazywać, a po drugie uważają te nasze loty w kosmos za bardzo romantyczne. Tak jak my dzisiaj patrzymy na  podróże Grafem Zeppelinem.

Sumatra znowu zapatrzył się w powierzchnię stołu, a Popławski wyjął ze swojego kubka plasterek cytryny i wpakował go sobie do ust. - Nie masz pojęcia ile kosztują cytryny w innych galaktykach- rzucił mlaskając w stronę zadumanego Sumatry.

http://www.youtube.com/watch?v=9toej3-A64M

Odcinki 33+

Odcinek 33. Podwójny bourbon

Piwo owszem było i bourbon też, w całkiem sporym wyborze. Sumatra zrezygnował jednak  z piwa, po tym kiedy ogarnęły go pewne wątpliwości, co do tego, czy będzie miał się gdzie wysikać. Piwo działało na niego mniej więcej  tak, jak na każdego. Popławski w międzyczasie  poszeptał z Mrakiem i chwilę później cały pokład  zasnuła muzyka. -”Nie wiem gdzie dziś jest Helen...” z głośników rozległ się głos Marka Niedźwieckiego. „- O Boże, to on też jest kosmitą?”- pomyślał Sumatra, ale zaraz zdał sobie sprawę, że to lista przebojów Trójki, którą w swoje anteny łapał statek obcych. -”Na miejscu...”...ciągnął spiker...Sumatra zajęty rozważaniami nad podobieństwami Niedźwieckiego do pasażera Nostromo przeoczył, które to było miejsce, ale zajmowało je, sądząc po tym co było słychać, „Alice in Chains”-"Eeee...bez Layney'a to nie to samo"- zauważył w duchu Sumatra, słuchając radia i popijając bourbon dostarczony mu przez Volta Ampera X.- Mrak w jakiś telepatyczny sposób musiał poznać myśli Sumatry, bo odwrócił się i pokiwał, jakby przyznawał mu rację., a Sumatra odkiwał mu równie telepatycznie:" ale da się słuchać", na co Mrak równie bezgłośnie i paranormalnie oparł: "da się"... "Tylko pij szybko, bo zaraz zaczną się harce"- rzucił  w międzyczasie najtajniejszy z tajnych polskich agentów jakim z całą rozległą, bezdyskusyjną pewnością musiał być Amper X.  Sumatra odebrał wdzierające się mu do uszu  słowa pułkownika jako przejaw okropnego grubiaństwa, zwłaszcza w zestawieniu z transferem łączności pozawerbalnej, który właśnie odbył, ale posłuchał i przy miejscu dwunastym, na którym ulokowało się  „Heaven” Depeche Mode, przechylił szklankę, wysączając ostatnią, bursztynową kroplę Jima Beam'a. - „Może to ostatni Beam w życiu” -przebiegło mu przez głowę. Parę chwil później  ekran umiejscowiony przed pilotem statku wypełniło niebo tak czarne, jakiego nie dało się zobaczyć nocą, nawet nad rzeką za lasem, obok którego mieszkał Sumatra. A w mroku płonęły gwiazdy, intensywnie jakby to były wejścia do tuneli prowadzących do innych nieznanych światów. - „Wyszliśmy poza atmosferę”- gdzieś w tle rozległ się lekko drewniany z emocji głos pułkownika. - „To napiłbym się jeszcze bourbonu”- odparł Sumatra- „Nigdy jakoś nie piłem w kosmosie”. Powtórki jednak nie było. Właśnie zaczynały się harce.

http://www.youtube.com/watch?v=XOXEdFvWusk


Odcinek 34. Cześć William

Mrak nagle zaklekotał i  pułkownik kazał wszystkim obecnym w kokpicie, położyć ramiona na oparciach foteli. Włączając w to tylko co  przebudzonego i niewiele rozumiejącego co się dzieje wokół Świętego.  Z ich boków wysunęły się wielomodułowe chwytaki, które opasały siedzących klatką delikatnego, ale zdecydowanego  uścisku. Przypominały  spłaszczone cybredżdżownice i musiały być wyposażone w jakiś rodzaj sensorów, dostosowywały bowiem   błyskawicznie do ułożenia ciała i  pozwalały   na kilkucentymetrowa swobodę ruchów,  ale choć ręce i dłonie pozostawały wolne to na nic więcej,  niż na  lekkie odchylanie  się od oparcia fotela i kiwanie na boki  nie można było sobie pozwolić. Szybko przekonał się o tym Święty, który wykrzykując przekleństwa  próbował się szarpać z opasującymi go siłownikami. Nie trwało to jednak długo, bo w miarę jak  Amper X Popławski w krótkich żołnierskich słowach objaśniał mu całą kosmiczną złożoność sytuacji oblicze Świętego zaczęło się wygładzać, a po chwili pojaśniało z radości i ekscytacji. Po niezbyt długiej  chwili Święty wyglądał już jak właściwy człowiek, na właściwym miejscu, jak Janosik, którego tylko co mianowali na szefa wszystkich zbójów i jak dziewczyna, która dostała pod choinkę dokładnie ten model Iphona o którym  marzyła od wielu długich  miesięcy. Co wcale nie kłóciło się  ze zdecydowanie męskim wyrazem  dumy płonącej białym ogniem  na twarzy Świętego.

Kiedy złoty  krzyżyk noszony przez Świętego na szyi uniósł się w powietrzu zawisając powyżej czubka siwej głowy Sumatra zrozumiał, że są w stanie nieważkości. Gwiazdy zaczęły powoli obracać się na ekranie monitora Mraka. Musieli wirować  wokół własnej osi i ten ruch zapewniał takie widoki na ekranie.  Muzyka umilkła już jakiś czas temu, najpewniej fale naziemnych radiostacji nie docierały aż tak daleko.  Coś cicho wibrowało w tle, ni to transformator, ni to pompa, ni to lodówka.  Mrak  tymczasem ciepliwie majstrował przy swoim pulpicie, co zaskutkowało serią ewolucji wykonywanych przez talerz. Czerń i zawieszone w niej  konstelacje  ustąpiły miejsca widokowi błękitnej  kuli. „Ziemia…no tak, cóż  innego mogłoby  to być,  to musiała  być Ziemia”- pomyślał Sumatra, widząc oddalający  się owal niebieskiego balonika. Nagły żal i tęsknota ścisnęły jego krtań, a oczy zaszkliły.  Myślał teraz o swoim domu, ogrodzie, sąsiadce, którą tak lubił podglądać, a także o tym, kto podleje kwiaty podczas jego nieobecności i …”No właśnie, czy ja czasem już na zawsze nie zamienię się w „nieobecnego”?”- zielony, laserowy  promyk nagłej  panik rozświetlił mu głowę, co sprawiło, że palce automatycznie zacisnęły się na oparciach fotela. Przed oczami wyobraźni przeleciały mu nagłówki kronik policyjnych z newsem o takim jednym co wyszedł z domu  i jakoś nigdy do niego nie wrócił. Po chwili jednak zrobiło mu się  błogo i przyjemnie, bo Mrak jakby czytając w myślach Sumatry wysłał mu rodzaj  krótkiego, dobitnego mentalnego sms-sa: „spokojnie, wrócisz!”- „Skoro tak mówisz”- odparł mu  na głos mu Sumatra i pod wpływem tej nieoczekiwanej telepatii uśmiechnął się  a potem  utwierdził  w swojej wcześniejszej decyzji „ Dobrze, że wypiłem ten bourbon, bo teraz miałbym rzadko w gaciach”.  I myślał dalej wspominając wszystkie powieści s-f które przeczytał w życiu. Lem, Zelazny, Gibson…lista imion i nazwisk poczytnych pisarzy przesuwała mu się w głowie jak litania do wszystkich świętych, bo tu, w przestrzeni kosmicznej autorzy powieści fantastycznych  wydawali się bardziej pomocni i realni, niż wszyscy apostołowie i męczennicy, włączając w to ich Wielkiego Mistrza.  Przynależąc do boskiego, a więc ponadziemskiego porządku biblijni bohaterowie  postrzegani z perspektywy kosmicznego spodka wydawali się jednak niezwykle…tu Sumatra nie potrafił znaleźć innych słów niż… „przyziemni” i ..."mało światowi". I od razu, jako człowiek wierzący,  poczuł się trochę nieswojo, bo co jeśli  święci a zwłaszcza Wielki Mistrz, podobnie jak Mrak właśnie monitorowali jego rozważania?
A tymczasem w tle znowu rozlegała się muzyka. "Prawdziwy „deejay – czarodziej z tego Mraka”, stwierdził w duchu  Sumatra, kiedy ukryte głośniki znowu zaczęły emitować muzykę. „A planety szaleją, szaleją…” śpiewała Kora. Brzmienie  gitar  przepuszczanych przez flanger stopniowo ocieplało to obce, pełne dziwnych napisów, niepojęcie skomplikowanych urządzeń i  kompletnie niechrześcijańskie wnętrze.

http://www.youtube.com/watch?v=n2FI48cqdbs

Odcinek 35. Nullarbor i drewniany młot.

Sumatra miał za sobą ciężki dzień. Miał też w głowie całe  mnóstwo pytań. O obcych, o napęd tego ich talerza, i czy dużo ich jest – obcych i talerzy, i od jak dawna tu są i czy skoro wyglądają jak ośmiornice to mają na Ziemi krewnych i jak się czują w ziemskich oceanach. I dlaczego rymsnęli w lesie i kim byli mówiący po rosyjsku narciarze napotkani koło sklepu osiedlowego.  „Pytań dużo, ale czasu mało”- przefrunęła mu przez głowę myśl, ale tylko na początku leciała prędko, jak jaskółka, by już po chwili  zamienić się w bociana majestatycznie sunącego nad łąkami za Supraślem, a na koniec-w albatrosa szybującego nad bezkresem nieznanego morza, które było raz granatowe, raz zielone- jakiś daleki głos mówił mu „ dużo czasu, oj bardzo dużo….”a Sumatra jechał po dnie tego morza, prosto ku dalekim brzegom Australii. Święty Starzec siedział tuż przed nim na krzesełku mechanika  i odziany w czarny hełmofon, z którego wystawała mała błękitna metka z napisem Levi- Strauss operował metalowymi drążkami, co jakiś czas sięgając po drewniany młot i  waląc nim w zacinające się stery radzieckiego czołgu. Sumatra myślał  tylko o tym, jak tą wojenną podróż znosi Hans Kloss, który nie chciał schodzić do wnętrza czołgu i uparł się, że całą drogę odbędzie siedząc okrakiem na wieżyczce ubrany w błękitną pelerynę Supermana: chciał jako pierwszy postawić stopę na białym piasku, gdzie nizina Nullarbor styka się z chłodnymi wodami Oceanu Indyjskiego i gdzie miał na nich czekać K-pax i wtajemniczona grupa Aborygenów.- „Jakby nie można było się umówić tam gdzie woda jest ciepła i są góry” -warknął Sumatra w stronę wieżyczki, ale jakoś cicho, bo w ogóle nie usłyszał własnego głosu. Warknął więc jeszcze raz, a potem kolejny i dopiero wtedy zorientował się, że śpi, ale że w sumie nie jest mu źle, w tym czołgu, więc postanowił się nie budzić i śnić dalej. I lewitował tak na dnie oceanu swojej podświadomości unoszony na pokładzie statku kosmicznego, który także lewitował, sunąc powoli w  kosmicznej pustce, o wiele  zimniejszej od wód  oceanu w okolicach Portu Lincoln.

36. Krewetki  w kraterze

Musiał ich zaatakować jakiś Panzer IV albo ukryty za rafą koralową i dobrze okopany  Stugg, bo Sumatra, który zamierzał właśnie przenieść się do wieżyczki dowódcy, żeby sprawdzić czy przez czołgowy peryskop da się zobaczyć ryby głębinowe i Klossa dostrzegł  nagłą jasność, coś nim szarpnęło,  zatrzęsło, a kiedy chciał się poruszyć poczuł ciasny uścisk w okolicy klatki piersiowej- „No to już po mnie, eksplozja pogruchotała mi żebra i  skonam tu powoli w ciasnej przestrzeni zamkniętej klatką pancernych płyt. Ciekawe co z Hansem, Hans musiał zginąć od razu….”- a jednak  równolegle wewnętrzny głos  rozsądku podpowiadał mu, że to jeszcze nie, nie teraz, że to nieprawda, że umiera… Prawdą było  nie wybrzeże dalekiej Australii, a to, że potrząsał nim właśnie Amper Volt X i pytał, czy nie ma ochoty na kolejną  porcję bourbonu, bowiem Mrak zakończył już najtrudniejsze manewry i stwierdził, że jeśli goście chcą się zrelaksować, to on nie ma  obiekcji.  Brutalnie przebudzony Sumatra chęć na bourbon miał, ale poprosił też o wodę mineralną, bo w końcu tak  niedawno przecież był czołgistą  który jechał w T-34 po dnie słonego oceanu, więc miał prawo odczuwać pragnienie  i mieć ochotę na  szklankę wody pełnej bąbelków.

Kiedy się budził przez jedno lub dwa mgnienia oka łudził się, że to wszystko jest snem w śnie, taką prywatną oniryczną szkatułką w szkatułce, ale wnętrze statku obcych nijak nie przypominało dekoracji do „Pamiętnika znalezionego w Saragossie”, a zamiast Paszeki miał obok siebie swojego ciotecznego wujka, asa tajnej jednostki wojska czy czegokolwiek innego, w czym mógł teraz służyć jego kolega z przedszkola oraz ufo-ośmiornicę, która kierowała całym tym bałaganem zmierzającym ku ciemnej stronie Księżyca. 

Jak na strefę ku której się przemieszczali w środku pojazdu było dość jasno.  Łyk słodko-cierpkiego trunku i nawodnienie organizmu  sprawiły, że Sumatra też  zaczął mieć jasne, pogodne  myśli, choć czuł się coraz bardziej nieswojo z tym, że pan lub pani ośmiornica zaglądał mu co jakiś czas w umysł i śledzi kręte spirale i kręcone schody, po których zwykły były przemieszczać się impulsy elektryczne w głowie Sumatry. Sącząc kolejne łyki bourbonu nagle zaczął zastanawiać się, po co tak naprawdę lecą za Księżyc. Bo może Mrak wybierał się tam nie tyle przetestować silnik, co dostarczyć pożywienie w postaci pożywnych Ziemian małym Mrakom, które już tam kwiliły głodne w kosmicznym gnieździe uwitym na księżycowej  skale w  kraterze Ciołkowskiego. albo pośrodku innego Mare Marginis.  A może ten "pan ufo" leciał na kosmiczny targ, gdzie Sumatra i Święty zostaną sprzedani innej rasie w charakterze kosmicznych krewetek. Sumatra uprawiał jeszcze przez chwilę takie masochistyczne rozważania, choć ogólnie czuł się wcale wesoło, po części dzięki Jimowi Beamowi, po części zaś dlatego, że od zawsze był, przynajmniej w ogólnym zarysie swojej osobowości,  optymistą. Poza tym zdał sobie sprawę, że jest drugim po Mirosławie Hermaszewskim Polakiem w kosmosie, co nie przeszkodziło mu jednak przez chwilę pociągnąć swoich futurologii do punktu w którym prosto ze statku Mraka trafia do galaktycznego trawlera należącego do innej rasy niż Mrak, gdzie zrobią z niego, ze Świętego i kto wie, może nawet z Popławskiego  ludzkie sushi podpiekane w wiązce "promieni śmierci".

W tym momencie jednak nagle poczuł na sobie przenikliwy wzrok Mraka, który odwrócił się od pulpitu i patrzył w Stronę Sumatry z czymś, co można było uznać za rodzaj niezwykle intensywnego politowania wypełniającego po brzegi  wielkie oczy kosmity. Po chwili, żeby rozwiać wszelkie wątpliwości w głowie geodety z Wyćmin,  pojawił się telepatyczny przekaz o treści „Nikt cię tu nie zje Sumatra. Wolimy fasolkę”. I Sumatrze zrobiło się trochę głupio, choć w duchu  zaraz  sam siebie usprawiedliwił, że zważywszy na okoliczności i tak zachowuje się dzielnie i ma prawo do wszelkich możliwych obaw. Postanowił jednak zrobić tzw dobrą minę do złej gry i powiedział przez zaciśnięte gardło do Mraka:  "A ty to w ogóle mógłbyś przestać mnie tak ciągle podsłuchiwać" i w nagłym odruchu pokazał mu język. Mrak  zaklekotał, co było zapewne jakimś substytutem śmiechu i zwrócił się w stronę swoich przyrządów. W ten sposób Sumatra po raz pierwszy w życiu skarcił kosmitę.

Odcinek 37. Strach Jaś i ciekawość Małgosia

Twarde fakty były jednak takie, że kosmita wcale nie wyglądał  na przejętego. Gmerał dalej przy swoim pulpicie, aczkolwiek  z miejsca w którym siedział Sumatra nie dało się zbyt wiele zobaczyć, czy gmerał czy nie, ani jak bardzo.  Mrak, owszem,  coś tam dziamdział przy pulpicie, a może i nie dziamdział, ogólnie, w równych proporcjach  dało się stwierdzić tyle samo mniej i tyle samo więcej, że Ośmiornica siedział, patrzył na ten swój ekran, który widzieli też wszyscy pozostali pasażerowie spodka i tak sobie tam tkwił, z przylgami rozrzuconymi luźno na pulpicie. Gmerając albo i nie gmerając.  Nie dało się jednak całkowicie wykluczyć, że cały ten lot  odbywał się bez gmerania,  automatycznie, ale też telepatycznie. Sumatra widział tylko zarys sylwetki Ufo-obcego i jego macki dotykające  powierzchni migoczącej konsoli. A a ta równie dobrze i także  mogła być zwyczajnym odpowiednikiem Playstation, odtwarzaczem muzyki, klawiaturą przy pomocy której Mrak surfował  po jakimś- czymś- coś  Internecie w wersji pangalaktycznej, albo dla zabicia czasu grał w grę. Taką, w której rozpindżał innych obcych, albo zarządzał ich  galaktykami po tym, kiedy ich rozpindżył. W każdej z hipotetycznych sytuacji to  Mrak  wiózł Sumatrę przez kosmiczny  mrok, w kierunku ciemnej, a przy tym wcale jasnej, a jednak obcej   strony Księżyca i to Mrak miał władzę nad Sumatrą, a nie odwrotnie, to nie Sumatra  wiózł Mraka w stronę wiejącego grozą kosmicznego mroku.

Sumatrze, jako urodzonemu indywidualiście  taki układ ról dość dotkliwie doskwierał. To nie on  tu rządził-  Ba!-nie wiedziałby nawet jak włączyć światło w  obłej przestrzeni, którą chwilowo zasiedlał jako pasażer. Nie potrafiłby  samodzielnie wrócić tym pojazdem do  swoich Wyćmin,  ani  nawet  namierzyć miejsce, w którym kolega Ośmiornica przechowywał bourbon i pozostałe substancje antygrawitacyjne.  – „Kupa, kupa, kupa”- w głowie Sumatry pojawiły się nagle wykrzykniki i zaczęły  migać oświetlając czerwonym światłem cały jego układ nerwowy, barwiąc karminowym stroboskopem jego myśli.

W trakcie całej  tej nieoczekiwanej wyprawy  Sumatra nieskończoną ilość  razy zdążył obiecać  sobie trwanie w dozgonnej trzeźwości, jako rodzaju donacji za szczęśliwy powrót na Ziemię.  Zgodził się z Lemem. Zimne, pełne gwiazd oblicze Kosmosu sprawiło, że przeszła mu wszelka chęć  na latanie w kierunku  gwiazd, obcych planet i czarnych słońc. Co więcej, dobrnął  do takiego stanu psychicznego, że zaczął żałować wszystkich chwil spędzonych na lekturze literaturze literatury s-f i podręczników fizyki. Widok zielonego grochu rosnącego na grządce w jego ogrodzie, zwłaszcza na początku podróży  wydał mu się wystarczająco fenomenalny i fizykalnie-urojony. 

-Staszek, czy my w ogóle wrócimy?- Sumatra zapytał drżącym głosem Popławskiego. Ten spojrzał na Sumatrę z rozbawieniem, przynajmniej tak Sumatra  zinterpretował iskierki światła migoczące w tęczówkach pułkownika.

- Wrócimy, Bazyli, wrócimy na pewno. Mówiłem ci: lecimy przetestować silniki… No, co najwyżej zabawimy kilka godzin, może dzień po drugiej stronie Kleofasa, trochę połazimy po tej ich bazie i potem sru na Ziemię.

- „Oj, żeby już tak sru. Mać z tym kosmosem”- jęknęło coś we wnętrzu Sumatry, choć drugie „coś” po chwili powiedziało, że bratem ciekawości jest strach i  że brat, pod wpływem nieważkości i wypitego alkoholu właśnie wygonił siostrę z domu.

 

Odcinek 38 „Wohu Manah”

Jednak  siostra wróciła. Kosmos też. Cały ten lot był przyćmił „pierwsze razy” Sumatry, wyłączając z tego szeregu tylko pierwszy raz z dziewczyną i unieważniając emocje  pierwszej w życiu podróży metrem,  przelotu  samolotem przez ocean, morskiego  rejsu  na trasie Polska- Bałtyk-Szwecja oraz zjazdu na diabelskim młynie w amerykańskim wesołym miasteczku.

                            

Adrenalina wyzwalająca umysł z imadła rozsądku tym razem zdążyła już osłabić swoje działanie, więc Sumatra poszybował na chwilę ku relaksującym wspomnieniom swoich inicjacji, ale nie zabawił tam zbyt długo i  szybko sfrunął z chmury wspomnień każąc wylądować swojej świadomości w kosmicznie nieprawdopodobnym, ale jednak konkretnie namacalnym „tu i teraz”  i   wszystkimi zmysłami zaczął chłonąć to, co się działo dookoła. Rozglądał się więc uważnie  i wysysał sygnały płynące z otoczenia jak odkurzacz ustawiony w pozycji „turbo”. Skrzydeł, odwagi i otuchy dodawała mu   jowialna, samczo uparta pewność siebie Popławskiego i pozytywna, ciepła i raczej dobroduszna  energia, którą wyczuwał w telepatycznych transmisjach Mraka.  Gdzieś po drodze jego myśl owinęła się wokół usłyszanej w obejrzanym późną nocą  w programie telewizyjnym refleksji, że ktoś kto opanował sposób poruszania się między gwiazdami nie będzie przemierzał kosmicznych otchłani, tylko po to, żeby poddawać eksterminacji mieszkańców odległych planet.  Wszechświat lśnił  przecież miriadą innych planet, nie zamieszkanych, oddychających błękitem i zielenią oceanów i równie pięknych jak Ziemia, a kto wie czy nie piękniejszych od niej, które można było posiąść bez narażania się na straty własne i męczące podboje i walki z zajadłymi tubylcami.  Oplątał więc swój lęk wokół tego spostrzeżenia, uznając je za kojąco  zasadne i począł, już bez większych oporów, wchłaniać nowe doznania. Jego  umysł rozpędzał się z minuty na minuty i po krótkiej chwili pulsował  w zachwycie nad otaczającą  dziwnością. Zaafektowany Sumatra po jakimś kwadransie  odrzucił wszelkie hamulce i popadł w rodzaj ekstazy, bezwiednie, bezwarunkowo i bez jakichkolwiek obaw wtapiając się w nową sytuację, tak  jak czyni to  kolorowa ryba w barwnym świecie koralowego odmętu.   Orbitalną  nirwanę wypełniał widok powiększającej się z każdą minutą tarczy księżyca, transowy  pomruk urządzeń pokładowych i podskakująca w umyśle Sumatry siostra ciekawość, która wróciła i została spinając w ciasny zwój serpentynę. Po kilku kwadransach Sumatra był już  Wohu Manahą, Azurą Mazdą, Buddą i Jezusem z czasów przed ukrzyżowaniem. Czuł w sobie jasny blask oświecenia i wszechmocy, a  jego usta korzystały z szansy jakiej dostarczał brak sterowania znajdującej się w totalnym amoku „jednostki centralnej” i wspólnie z resztą aparatu głosowego wyszeptywały frazy  prawie religijnego uniesienia.  A tłem tych wszystkich działań i zachowań był wszechświat pełen eksplodujących  supernowych, zachłannych czarnych gwiazd i galaktyk pożerających się parsek po parseku. „ W końcu cały wszechświat ma naturę wybuchową”- pomyślało się  Sumatrze,  kiedy poddawał się kolejnym falom uderzeniowym entuzjazmu, w jaki zaczął wprawiać go ten kosmiczny dryf ku jasnej tarczy Księżyca, skrywającej bazę, magazyn, kosmiczną hurtownię, międzygalaktyczny port czy cokolwiek innego, co zbudował tam Mrak i jego towarzysze.

http://www.youtube.com/watch?v=R2L1e_yKiuM

Odcinek 39. Tatahwzum

„Zanim usiądziemy na Księżycu ostatnia wiadomość z Ziemi, Jagiellonia wygrała z Niemcami  i jednak  mamy ten puchar!- oznajmił Popławski. – „Ciekawe skąd on ma takie informacje”- pomyślał Sumatra- „słucha jakiegoś radia przez swoje mikrotajne słuchawki, czy jak?”- ale szybko przestał się zastanawiać, bo wiążące go z fotelem chwytaki cicho zabzyczaly i docisnęły go mocno do oparcia. Zaraz potem poczuł pod swoimi stopami dziwne dudnienie,  a cała podłoga talerza, przynajmniej takie odnosił wrażenie,  zaczęła pulsować w rytmie  składającym się z całej serii skomplikowanych fraz mechanicznych naprężeń i wibracji: tatahwzummtatatach- tach. I znowu zumtatach… Gdzieś w tle, równolegle z tą symfonią kosmicznej maszynerii  zawyły, ni to silniki ni to sterowniki w sposób, który niebezpiecznie przypominał odgłosy wiertarek dentystycznych. –„ Przestało być miło”- zauważył półszeptem Sumatra i chociaż wycie ucichło, a zastąpiły je inne odgłosy przypominające raczej cmokanie wielkich ust, należących, sądząc po głośności i intensywności do jakiegoś księżycowego King Konga, serce Sumatry znacząco przyśpieszyło, zaś napędzający je niepokój zaczął rosnąć jak ciasto  w upalny sierpniowy dzień. Mijały sekundy, minuty, potem znowu kolejne i, przynajmniej  jeśli chodzi o stronę brzmieniową, nie szło to w dobrą stronę,  bo w uszy Sumatry wwiercały się  coraz to nowe odgłosy nie kojarzące się z żadnym z urządzeń znanych z Ziemi.  Najbardziej niepokojący był rodzaj powtarzającego się „trum”, pomruku o niskiej częstotliwości, połączonego  z miarowo narastającym i opadającym świstem oraz serią impulsów przypominających „ping” sonarów łodzi podwodnych. Trwało to przez dobrych dziesięć minut A potem tak jak to dźwiękowe „słuchowisko” nagle się zaczęło, tak nagle się skończyło. W tle jeszcze dały się słyszeć wibracje, ale raczej o przyjemnym i kojącym charakterze, które Sumatrze kojarzył się z odgłosami wydawanymi przez  lodówkę w jego kuchni. –"Nareszcie spokój"-pomyślał, wydając z siebie głośne „uff”. A wtedy cała porcja dźwiękowej kakofonii rozbrzmiała jeszcze raz tyle, że zwiększą mocą. Kiedy już wszystko ucichło Sumatra poczuł w uszach szum i piszczenie. Ale piszczala już tylko  cisza i jego skołowane trąbki Eustachiusza.

- No i jesteśmy na miejscu- powiedział jakiś głos przedzierając się przez piszące uszy Sumatry. Zdezorientowany i lekko zestresowany  nie wiedział  czy ten, który mówił to ośmiornica-telepata- pilot statku, czy Amper Volt. Sumatra siedział więc w bezruchu, oczekując na jakieś dalsze komunikaty, czy komendy- bo przecież logicznie rzecz ujmując coś jeszcze musiało się stać, czy wydarzyć, bo cały ten hałas trwający przez ostatnie dwadzieścia minut musiał czemuś służyć i wtedy poczuł jak strasznie i boleśnie  ciśnie go pęcherz. Postanowił dłużej nie zwlekać i ustalić to, co w tej chwili i sytuacji miało obecnie   naprawdę istotne znaczenie.

„– Słuchaj Stasiek, odlałbym się gdzieś, czy w ogóle mają tu jakieś toalety dla takich jak my?  - To znaczy dla kogo.

–No dla nas, dla ludzi. –

- Mają, dla was mają

- A ty co nie jesteś jednym z nas?- Sumatrę lekko zastanowiły słowa Popławskiego, więc postanowił podrążyć temat przygłuszając na chwilę szczypanie z okolic rozporka.

- Jestem i nie jestem. Trochę się genetycznie, no jakby to zgrabnie  powiedzieć,  zmodyfikowałem- Sumatra zauważył, że Popławski wypowiadając wyraz  "zmodyfikowałem" wyraźnie się zaczerwienił, co oznaczało też, że nie wszystko jeszcze w sobie „zmodyfikował”. Serce musiał mieć ludzkie i naczynia krwionośne – też.

-Ciekawe, bardzo ciekawe…ale może potem opowiesz mi co i jak, bo naprawdę zaraz się zleję, jeśli nie zaprowadzisz mnie do jakiegoś kibla.

-Zaprowadzę- zaraz zabiorą nas do modułu dla ludzi, dla siebie mają tu inną atmosferę. Mają tam, w tej naszej części  i toaletę, i prysznice  i trochę żarcia w kuchni. Wcale nieźle zaopatrzonej. Spodoba ci się”

Chwytaki, które przytrzymywały wszystkich w fotelach nagle odskoczyły od ich ciał i wsunęły się w oparcia i siedziska foteli.  I wtedy do ich uszu dobiegło ciche świszczące  pochrapywanie.

"Święty, obudź się. Jesteśmy na Księżycu – Popławski zaczął potrząsać Świętego za ramię, ale ten nie chciał się budzić. - "Święty, przestań się wygłupiać i  kurwa twoja mać wstawaj" - Sumatra szarpał swojego kuzyna z coraz większą irytacją. Po chwili potrząsali nim obaj, Sumatra i Poławski, ale Swięty dalej miał zamknięte oczy i jedynym efektem ich usiłowań, do których dołączyli poklepywanie po twarzy  było to, że Święty zaczął coś nieskładnie mamrotać. Zajęci cuceniem  kuzyna Świetego  nie spostrzegli jak Mrak zsunął się ze swojego stanowiska za konsolą statku i przemieścił się w ich stronę. Zauważyli go dopiero wtedy, kiedy zza fotela w którym siedział skulony Święty wysunęła się macka wyposażona w przyssawki i dotknęła jego czoła.  

-Głos Mraka rozległ się w ich głowach chyba jednocześnie, bo obaj aż podskoczyli z wrażenia- zawierał w sobie tyle  dziwnego napięcia i emocji:

„Święty miał chyba wylew. Za mocno to wszystko przeżył”- słowa w ich głowach pojawiały się znikąd, płynąc od strony potylicy, tak jakby niewidoczny lektor wypowiadał je za ich plecami”.

- Co teraz będzie? Co teraz?- pytał na głos Sumatra

-Nic, po prostu nic, wyleczymy go. Lubimy leczyć. – odparły mu myśli i słowa płynące ze strony dziwnej istoty, która wydawała się w tej chwili  bardziej ludzka niż wielu ludzi, których znał Sumatra.

-Trzymam cię za słowo Mrak. Pomóż mu- warto. To porządny gość.

- Pomogę, a ty też  zaraz też poczujesz ulgę. Nie martw się ani sobą, ani swoim kuzynem. Już za parę chwil wszystko będzie dobrze, sam zobaczysz… choć z nim potrwa to jednak trochę  dłużej, niż całe to twoje sikanie…

http://www.youtube.com/watch?v=6tCsjFspoqI

Odcinek 40. Na Księżycu. Beton. Spiralnie, ciasno, dziwnie.

Wychodzili z talerza przez otwór w jego dolnym pokładzie. Przestrzeń wypełniały  jasnożółte wiązki niesamowicie cienkich rurek  i dziwnie wyglądające pojemniki i  kontenery. Miejsce, w którym się znaleźli po opuszczeniu statku wyglądało  jak spiralny labirynt.  Po kilku ciasnych skrętach, doprowadził Sumatrę i Popławskiego  do szerokiego, owalnego w przekroju korytarza, o  ścianach pokrytych zieloną- sądząc po  fakturze- szybkostygnącą masą. Żadnych  prostych kątów, żadnych linearnych kształtów znanych z konstrukcji budowanych przez ludzi. Kiedy Sumatra przypadkiem dotknął ściany korytarza okazała się  być wykonana z miękkiej, elastycznej, ciepłej w dotyku substancji. Po kilkunastu  krokach stanęli przez dwojgiem żółtawych  drzwi  przypominających  wejścia do zimnowojennych schronów. Te po lewej były upstrzone napisami złożonymi ze znaków, które Sumatra widział już na statku, te po prawej  miały ich na sobie dużo mniej, za to widniała na nich brunatna figurka przypominająca człowieka. Jedne i drugie wyposażone były w wielkie  koła wypełnione grubymi solidnymi szprychami i migoczące lampki.   Mrak zniknął w niebieskawej poświacie, która ukazała się ich oczom po otwarciu  pierwszych drzwi, te drugie odskoczyły z lekkim sykiem, po tym, jak   Popławski dotknął podświetlonej płytki znajdującej się w ścianie korytarza. Wszystko działo się szybko i w absolutnym milczeniu.

- Co ze Świętym?- zapytał nagle Sumatra, zanim przekroczyli  czerwoną, migoczącą miarowo  linię biegnącą u progu korytarza, prowadzącego  w głąb jasno oświetlonej przestrzeni.

-Nie martw się, zaraz go zabiorą do siebie i na pewno mu pomogą. Są niesamowicie skuteczni jako medycy. Wiedzą jak nas leczyć. I siebie też.

-Słuchaj Staszek, tak w ogóle to, o ile pamiętam, mieliśmy polecieć w stronę Księżyca, żeby przetestować silniki, a tu nagle lądujemy- to chyba nie tak miało wyglądać…

- No i przetestowaliśmy. Słyszałeś  te hałasy. Popsute są, wymagają naprawy, a nawet gdyby były sprawne, to  twój kuzyn nie miałby szans, nawet przy natychmiastowym powrocie.

- No tak, nie miałby…A my mamy jakieś? No przynajmniej takie, żeby wrócić do domu?

- Jasne stary. Olbrzymie. – odparł Amper Volt. A potem obaj podreptali w kierunku, który pokazywały migoczące strzałki na ścianie tunelu wiodącego  w głąb księżycowego bazaltu.

-Jest hardrockowo- pomyślał Sumatra zanim przełamał wiążący  stopy betonowy  strach i ruszył za kroczącym powoli Popławskim.

http://www.youtube.com/watch?v=JZjp2hHNoRc

Odcinek 41. Tknięcie

Kiedy tak człapali Sumatrę coś tknęło. Zatrzymał się na chwilę i spróbował podskoczyć, bo przypomniały mu się filmy z amerykańskimi kosmonautami wykonującymi malownicze długie susy w czasie misji Apollo 11.   Sus Sumatry należał do zwyczajnych -odbił się od podłoża i wylądował na swoich odzianych w zimowe buty stopach w sposób zwyczajny i mało widowiskowy. Potem dogonił kroczącego lekko przygarbionego Popławskiego i zapytał:

- Staszek, czy my na pewno jesteśmy na Księżycu?

- Jesteśmy,  bo co?

-Bo grawitacja jest taka sama jak na Ziemi

- No bo zrobili taką samą

- Ale kto?

- No oni.

- Ale jak to zrobili? Czym, w jaki sposób?

Popławski wzruszył tylko ramionami i odparł:

- A skąd mam wiedzieć? Potrafią i tyle. Uśmiechnął się przy tym blado i dodał:

- Powinieneś się przyzwyczaić.

A robią takie dobroduszne wrażenie.- mruknął Sumatra.

Popławski machnął tylko ręką i zaczął dalej maszerować.  Uszli może jakieś sto, może sto pięćdziesiąt metrów. Korytarz w tym miejscu zaczął się rozszerzać, a potem przybrał rozmiary sporego jasnego holu z szeregiem zasuwanych  drzwi na  obu pomalowanych na brzoskwiniowo ścianach pomieszczenia. Tym razem przypominały już nie atomowy bunkier, a raczej dekoracje do „Gwiezdnych wojen”.  Popławski dotknął płytki na framudze jednych z nich. Drzwi odsunęły się z lekkim sykiem. Ich oczom ukazał się eklektycznie umeblowany pokój. Wielka kanapa w kształcie litery „L”, gierkowska meblościanka pełna kryształowych wazonów, pater i karafek, szafa, telewizor Sony wiszący na ścianie, gablotki, które Sumatrze kojarzyły się raczej z XIX wiekiem, secesyjny lampa na biurku, monstrualny boombox stojący na serwantce wyposażonej w  marmurowy blat. Pomimo tego misz-maszu całość robiła całkiem przytulne wrażenie. Kiedy weszli do środka Sumatra zauważył, że są w środku sporego apartamentu, bo salon w którym się znajdowali był tylko jednym z  elementów tego lokum.

Popławski zniknął w jego wnętrzu, a po chwili wrócił z dwoma butelkami piwa i plikiem kolorowych magazynów pod pachą.

- Bazyli, lubisz piwo z mini browarów?

- Lubię

- No to masz.

-Musimy się trochę zaaklimatyzować- powiedział, wręczając Sumatrze zimną, pokrytą rosą brązową butelkę z napisem „Supraska Kompania Bracia Piwnych”.

http://www.youtube.com/watch?v=rZpjKRn7LCU

Odcinek 42. Tapczan.

Sumatra odkapslował swoje piwo metodą butelka od butelki, w tym celu  posługując się piwem Popławskiego  i wypił zawartość duszkiem. Chociaż było niezwykle smaczne o  kolejne  nie chciało mu się  dopominać, o wiele bardziej zależało mu na gorącym prysznicu.

- A łazienka tu jest? Taka normalna w której woda płynie z góry do dołu bez sztucznego podciśnienia i innych osobliwych sztuczek?

- Oczywiście, że jest - odparł Popławski, który zdążył w międzyczasie rozeprzeć się   na kanapie. Jest też kuchnia i jeszcze trzy pokoje, wybierz sobie któryś. Będziemy tu nocować. Ten zamknięty na klucz jest mój. Czuj się jak w u siebie w domu. No tak mniej więcej…

-A w tej kuchni jest coś do zjedzenia?

- Jest. Bierz co chcesz, wszystko jest w lodówce i w szafkach.

Sumatra odstawił butelkę i rozejrzał się po apartamencie.  „Brakuje  tylko okien z widokiem na sad  i kwiatów na parapetach”- pomyślał.

W pokoju,  który postanowił zająć stał staromodny wielki tapczan, gomułkowska szafa na ubrania z ozdobną politurą, orzechowe biurko i krzesło z  finezyjnym oparciem. „Swarzędz” – pomyślał Sumatra patrząc na  jego kręcone nóżki. Nie wiadomo dlaczego akurat teraz przypomniały mu się  czasy jego dzieciństwa i wizyty u bogatej cioci, która miała luksusowo urządzone mieszkanie… Za to na podłodze jego księżycowego lokum  było bardziej egzotycznie.  Na ile znał się na dywanach to u swoich stóp miał najprawdziwszy pakistański z kwiatową aplikacją. Zrobiło mu się   głupio, że chodzi po nim w butach, więc ściągnął je niezwłocznie i, rzuciwszy kurtkę na krzesło, poszedł wziąć prysznic.

Łazienka była ogromna i  urządzona z przepychem.  Sumatra stał w mgiełce wodnej wytwarzanej przez dysze wybajerzonego natrysku, patrząc na udającą te znajdowane w czasie wykopalisk rzymską mozaikę,  która  przestawiała tańczące  młode dziewczęta.  Uznał, że spokojnie może skorzystać z zapakowanych, jak w hotelu, w papierowe torebki,   kosmetyków, szamponu, mydła i szczoteczki do zębów.  Pod jedną ze ścianą  odkrył   kosz na bieliznę stylizowany na starożytną amforę, więc wrzucił do niej swoje skarpetki i bokserki, stwierdzając po krótkim namyśle, że może chodzić ubrany w całą  resztę tego, z czym pojawił się na Księżycu.

Kiedy wyszedł, z głębi apartamentu dochodził zapach smażonych skwarek. Zaufał swojemu zmysłowi powonienia, który doprowadził go do kuchni. Popławski siedział nad talerzem i jadł pyzy. Zwyczajne ziemskie pyzy okraszone małymi kawałkami smażonego boczku, ale pachnące raczej domową kuchnią, niż mrożonką z supermarketu.   Na stole stał jeszcze drugi talerz, z podobną zawartością.

- Pomyślałem, że też będziesz chciał- Popławski poruszając dynamicznie żuchwą wskazał głową naczynie - Musiał zobaczyć w oczach Sumatry spory znak zapytanie bo zaraz dodał:  kupuję je w barze na Bojarach i jak jest okazja to przywożę tutaj.

Sumatra usiadł i w kilkadziesiąt sekund żarłocznie wchłonął całą porcję. Nawet nie zdawał sobie sprawy jak bardzo był głodny i zmęczony. Trochę bolała go też głowa i ze stresu i od alkoholu, który spożył na statku i tego wszystkiego co się działo przez ostatnich kilka dni.

Gdy skończyli posiłek,  Popławski zabrał oba talerze i zaczął je zmywać w zlewie.  Sumatra chciał się dowiedzieć czegoś więcej na  temat Popławskiego i jego roli w całym tym zamieszaniu a przy okazji przełamać ciszę, która zaczynała go trochę męczyć:

- Często tu bywasz Staszek?

Popławski przez chwilę milczał, potem odstawił talerze do szafki i usiadł wycierając ręce w ciemnogranatowy ręcznik.

- Dość.  Przy okazji muszę cię wyprowadzić z błędu. Nie byliśmy razem w przedszkolu, ani w podstawówce. Mogę ci kogoś przypominać, może miałem rodzinę w twojej okolicy? Ktoś mógł mieć podobne geny, moje są dość popularne.

- A dałbym sobie rękę uciąć, że jesteś moim kolegą… Sumatra potarł nerwowo czoło.

- To nie nazywasz się też Stanisław?

- No nie, ale możesz do mnie tak mówić, miałem już sporo lipnych imion i pseudonimów w życiu.

- A jak masz na imię, ale tak  naprawdę i bez lipy?

- Tak naprawdę to Eliasz, ale bo ja wiem? Przez długo czas mówili na mnie Robert…Zwracaj się  do mnie jak chcesz.

- A skąd ten Amper Volt?

- Dla zabawy i żeby robiło wrażenie na nowo poznanych… Czasami muszę wywrzeć wrażenie- sam rozumiesz, kiedy się spędza czas w takim towarzystwie jak moje bywają różne sytuacje.

- A czy  długo…Sumatra chciał zapytać: „Czy długo dla nich pracujesz”, ale ugryzł się w język.

- Długo…. Jeśli pytasz o to od jak dawna z nimi współpracuję, to tak,  długo.

Sumatra wyobraził sobie Ampera Volta w powłóczystych szatach, w jakie byli przyozdobienie święci na ikonach. Była chyba nawet taka z Eliaszem na rydwanie wstępującym do nieba.  I pomyślał od razu, że tak długo to chyba jednak nie.  Ale nie drążył dalej tematu. Chciało mu się strasznie spać.  Jego rozmówca też musiał być nieźle zmęczony, bo miał mocno podkrążone oczy i zaczął ziewać.

Odcinek 43. Motyle.

Sumatra stwierdził, że zanim uda się na spoczynek, musi coś wyjaśnić Amperowi Voltowi.

-Wiesz co Amper...
- No co?
-Wydaje mi się, że my, ludzie jesteśmy jak  cywilizacja szalonych rudych mrówek.
- Może i jesteśmy, i co?
- I mimo to próbujemy zostać cywilizacją motyli, które wyjadają nektar z kwiatów, a raczej  łudzimy się, że właśnie tacy jesteśmy.
-I co z tego?
- I nic, to się jakoś nie skleja...
- Ale, że co- mrówki i motyle?
-Nektar i rude mrówki.
-Bazyli, mam propozycję. Pogadajmy o tym jutro.
-Dlaczego nie dziś?
- Bo jutro będzie łatwiej o tym porozmawiać- odparł Eljasz Amperr Volt Popławski  pocierając przy tym czoło i policzek.
 - Dobrze. Jutro też jest dzień- zgodził się  Sumatra. A potem obaj powlekli się do swoich łóżek.

http://www.youtube.com/watch?v=wKJPXVGF3cY

Odcinek 44.Anunnaki

Kiedy Sumatra przyłożył głowę do satynowej poduszki próbował  obrócić się  na lewy bok i zasnąć, ale pomimo zmęczenia sen nie chciał się pojawić, z mroku wypłynęła  za to obawa, że Obcy wyłączą nagle sztuczną grawitację i Sumatra poszybuje razem z kołdrą w górę i zawiśnie przytulony nosem do sufitu. Pomacał więc rękoma brzegi łóżka w poszukiwaniu pasów, którymi mógłby się jakoś  przypiąć, a kiedy ich nie znalazł zapalił światło, zlazł z łóżka i zbadał jego spód, ale tam też nie było żadnych mocowań,  a na podłodze pokryty kurzem zieleniał stary magazyn o technice wojskowej z cudacznym, wyposażonym w kwadratową lufę futurystycznym pojazdem  na okładce i napisem „Prototyp nowego polskiego czołgu”. Nawet nie próbował czytać, bo włączona żarówka powodowała ból w zmęczonych oczach.

-„Chyba jednak nie wyłączają”- westchnął cicho  układając się ponownie na wcale wygodnym materacu. Ciasno opatulił się kołdrą, zakotwiczył  prawa dłoń pod poduszką.  Chwilę potem zapadł  się w ciemną studnię swojego snu, która potem zamieniła się w tunel prowadzący do jego ogrodu na Wyćminach. Nie było już śladu śniegu, a chłodne wiosenne rozgwieżdżone niebo wirowało nad jego głową, kiedy  szedł boso po trawie mijając kwitnący  krzak derenia i mirabelkę, posadzone niegdyś z myślą o robieniu domowej śliwowicy i nalewek. Drogę oświetlała mu wielka żółta i nienaturalnie wydęta soczewka księżyca.

Kiedy doszedł do ogrodzenia zobaczył ją jak stoi z ręcznikiem owiniętym wokół bioder, a na jej jędrnych piersiach połyskują kropelki wody. Chciał coś powiedzieć, ale położyła palec na ustach i wzrokiem nakazała  milczenie. A potem szepnęła: „Patrz!”, a w jej dłoniach zalśnił Ipad, na którym widniała strona Wikipedii z linkiem poświęconym starożytnemu Sumerowi i jego bogom, Anunnakim. Sumatra przeczytał cały tekst, o Enuma Elish,  Marduku, Igigich, Esagili i Gilgameszu. Czytał i nic nie rozumiał, choć słowa i terminy brzmiały znajomo. Chciał ją zapytać, po co mu to pokazuje, ale jego sąsiadka z delikatną, lecz wyczuwalnie  namiętną natarczywością pocałowała go szybko w usta i zniknęła w ciemności.  Sen spodobał mu się na tyle, że próbował go znowu sobie przyśnić, tak, żeby trafić na wersję z bardziej rozbudowanym zakończeniem, ale nic z tego nie wyszło i Sumatra obudził się napełniony zdumieniem nad fabularnym  potencjałem swojej podświadomości i sercem napełnionym tęsknotą za domem i wszystkim tym, co rozciągało się za ogrodzeniem jego posiadłości.

 
http://www.youtube.com/watch?v=mfJkEZhWaGs

Odcinek 45. Hurtownia.

Następny dzień powitali w monstrualnie wielkiej hali, pełnej grafitowo-szaro- żółtych talerzy, klonów tego, który wbił się w las niedaleko domu Sumatry.  Popławski zaciągnął go do niej zaraz po obfitym śniadaniu złożonym z jajecznicy ze skwarkami przyozdobionej kawałkami stopionego sera pleśniowego.  Po drodze musieli nałożyć białe skafandry z butlami tlenowymi.

Wokół trwał ruch i harmider. Nigdzie nie było widać Obcych,  za to pomiędzy talerzami poruszały się supernowoczesne odpowiedniki wózków widłowych i transporterów. Musiały mieć wbudowane automatyczne systemy sterowania, bo nigdzie nie dało się zauważyć  istot kierujących tą wszędobylską, logicznie i perfekcyjnie poruszającą się maszynerią. Palety pełne ogórków konserwowych, siatkowych worków pełnych z warzyw i owoców  płynęły w cichym jazgocie kół i gąsienic, mijając pudła  z wielkimi napisami „Fragile”, w których zapewne były spakowane bardziej kruche artykuły pochodzące z ziemskich fabryk i hurtowni.

- Nie masz pojęcia ile to kosztuje w innych częściach kosmosu. – mruknął przez interkom skafandra Popławski, kiedy stali z Sumatrą na jednym z licznych pomostów okalających całą halę.

- To ktoś to kupuje?

- Drewno, które  pochodzi z Ameryki Południowej i jest tam czymś powszechnym, w Europie uchodzi za  luksusowy element ozdobnej boazerii w Europie.  Klika tysięcy kilometrów różnicy i cena rośnie dziesięciokrotnie.  Dodaj dodatkowych miliard i cena, mierzona w ziemskich standardach  stanie się niewyobrażalna.

Sumatra popatrzył przed siebie, na niknące w korytarzu, po drugiej stronie hali pojazdy objuczone  towarami zamyślił się, a potem spojrzał badawczo na Popławskiego.

- A co idzie do nas?

- Nic.

- Jak to nic? Biorą to wszystko za darmo?

- Nie do końca. Podrzucają nam trochę nowych technologii, pilnują przed innymi obcymi i po cichu szykują dla nas nową planetę.

- Jak to nową?

- No nową, bo cały czas boją się, że zniszczymy tą.

- Jaką tą?- zapytał lekko zaniepokojony Sumatra?

- No Ziemię, że Ziemię zniszczymy, albo pozabijamy się nawzajem. A oni nas polubili. I chcieliby coś z tego wszystkiego ocalić.

- Coś?

-Wszystkiego się nie da- odparł smutno  Popławski  i oparł swoje dłonie  o stalową barierkę, zaciskając je mocno  na żółtej poręczy.

 -I nie wszystkich warto- dodał,  delikatnie uderzając pięścią w poręcz. 

Stali tak w milczeniu jeszcze przez kilka minut, mając za tło odgłos swoich oddechów wypełniających przestrzeń przeźroczystych hełmów.