-Jest pan kompletnie nieobliczalny panie Bazylia-powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych John Sudhety, łypiąc w stronę Bazylego oczyma o zielonych tęczówkach, które kontrastowały z rudymi krzaczastymi brwiami i czupryną w kolorze dojrzałej makówki.
- Panie prezydencie, mam na imię Bazyli, nie Bazylia. Może i bywam nieobliczalny, ale mam swoje zasady, których staram się przestrzegać, swój dom i swoje przyzwyczajenia. I chciałbym powiedzieć, że nie bardzo podoba mi się sposób, w który się tu znalazłem- Sumatra wymawiał każde słowo zastanawiając się jak brzmi jego angielski i czy ubrany w szarobordowy garnitur chudzielec z flagą USA w klapie wpiętą w klapę marynarki będzie w stanie cokolwiek zrozumieć.
- Och przepraszam, Panie Bazyli, nie chciałem pana urazić. Naprawdę nie. A sposób w jaki pana sprowadziliśmy... No cóż, działamy w stanie wyższej konieczności, a w grę wchodzi nie tylko racja stanu Stanów, ale przyszłość całej ludzkości. Dołożę wszelkich starań, żeby wynagrodzić te wszystkie zaznane przez pana niedogodności, to jest za jakiś czas, kiedy to wszystko się uspokoi....Pan dobrze wie, albo przynajmniej się pan domyśla, że sytuacja jest naprawdę nadzwyczajna i my musieliśmy...Musieliśmy działać w ten sposób.
Sumatra słuchał i intensywnie wpatrywał się w wąskie usta swojego rozmówcy rozpartego w białym skórzanym fotelu. Świadomość, że to co mówi nie trafia w próżnię i że nie jest traktowane jako bełkot dodawała m pewności siebie. Wzmacniało ją też i to to, że rozumiał sens słów wypowiadanych przez prezydenta, jednak całość sensu docierała do niego z męczącym jego psychikę opóźnieniem, bo musiał sobie odtwarzać w myślach ich dokładne znaczenie. Przypomniał też sobie jakichś typów w dresach, którzy otoczyli go po wyjściu od lekarza i zawlekli siłą do czarnego Jeepa, a potem wpakowali mu w bark potwornie bolący zastrzyk. Klęli przy tym po polsku, ale z silnym amerykańskim akcentem, dusili i wykręcali ręce. Wszystko, co nastąpiło później było jednym wielkim delirycznym snem, w którym najbardziej intensywnym doznaniem był ucisk pasa bezpieczeństwa w samolocie i zapach eteru unoszący się wokół jego głowy, którą uparcie próbował oderwać od oparcia fotela umiejscowionego przed swoją twarzą. Teraz mógł już trzymać głowę prosto, więc uniósł podbródek i przeszywając prezydenta spojrzeniem pełnym złości wyrzucił z siebie głosem pełnym emocji: Chcę wrócić do domu. Zaraz.
- Niestety to niemożliwe. Nie zaraz i nie wiadomo czy w ogóle-odparł prezydent USA. Klepiąc Sumatrę po ramieniu dodał głosem pełnym - jak można było sądzić po intonacji-szczerego współczucia: Naprawdę jest mi bardzo przykro z tego powodu panie Bazylia. Bardzo przykro...Niezmiernie przykro...
