Odcinek 49 "Niesforny cycek"

Ani szpak gwiżdżący gdzieś nad głową ani gromada wróbli odczyniających jakąś grubszą awanturę w krzakach, w kącie jego ogrodu nie podzielała jednak jego opinii. Był to ewidentny maj, z przyświecającym jasno słońcem, przyozdobiony delikatnym deseniem  zieleniejących na drzewach  pączków.  Sumatra postanowił, że   w geście filozoficznej rezygnacji  przyjmie rzeczy  takimi, jakimi  są i poczłapał w stronę domu. Drzwi były jednak zamknięte, a na bramce wisiały powtykane pomiędzy pręty wyblakłe - przez te wszystkie dni, kiedy go nie było - od  wiatru, deszczu, śniegu  i słońca gazetki reklamowe z supermarketów.  Sprawdził kieszenie. Kluczy też nie miał, więc gramoląc się  z mozołem przez ogrodzenie udał się do sąsiadów, u których trzymał zapasowy komplet. 

Sąsiadka o mało co nie zemdlała na jego widok a potem zaświergotała. – „A my to już myśleliśmy z Konstantym, że pan wyjechał za granicę i nie wróci. Nawet wzywaliśmy policję, bo myśleliśmy, że pan zasłabł albo co, ale nie chcieli przyjechać, powiedzieli, że sprawdzili w pracy  i że jest pan w delegacji. To gdzie pan był panie Bazyli, pewnie daleko, za granicą?...-ćwierkała  sąsiadka poprawiając przy tym nerwowym gestem rozchylone poły szlafroka.  Miała duże sterczące piersi, które lubiła eksponować. Widok nie robił jednak  na Sumatrze żadnego wrażenia. Wolał małe i zgrabne, a po drugie właśnie wrócił z wyprawy w kosmos i czuł się zmęczony.

-„No byłem…Byłem w Niemczech. Nagłe zlecenie…” – Sumatra skłamał, trochę się przy tym jąkając, bo zdał sobie sprawę, że jeśli powie, że był na Księżycu to sąsiadka i tak mu nie uwierzy a i on sam, mając w pamięci swoje przebudzenie na środku przydomowego trawnika,  nie był pewien czy i gdzie  był.  Przy okazji stwierdził, że nie czuję się najlepiej. Ledwo wydobywał  z siebie głos, ręce mu się trzęsły, czuł, że kręci mu się w głowie i coś  łaskocze go  w żołądku

Otwierając kluczem bramkę poczuł lekki niepokój. To co wygadywała sąsiadka, policja, praca…od wielu lat  nie pracował dla nikogo na stałe, prowadził firmę, podejmował się różnych prac związanych z geodezją, ale nie miał jednego pracodawcy.  Jak już to zleceniodawców. Żadna policja świata nie mogła zadzwonić do jego pracy, bo do takiej nie chodził, większość zadań wykonywał albo w terenie, albo w domu przy komputerze.  Poczuł się  porządnie skonsternowany, a przez głowę przeleciała myśl, że może to co brał za swoje życie, nie jest jego życiem, że doznał afazji, wylewu, halucynacji. Snując takie rozważania dotarł do kuchni. O dziwo, kwiaty na szafie, w której trzymał garnki i patelnie zieleniły się soczyście.  Ktoś je jednak podlewał- pomyślał Sumatra. A potem zauważył na stole kartkę zapisaną czarnym drukiem. Zdobił ją sadystycznie zamaszysty podpis biegnący w poprzek amarantowej pieczęci.

http://www.youtube.com/watch?v=MoEq9AZ2wlw&list=UULA18l-hbSnhiAY7aX6URFg

Odcinek 48 "Mrówki na spiralach"

Sumatrę obudził głód i pieczenie skóry na  szyi.  Piekły go też dłonie i policzki . W pierwszym odruchu pomyślał o skutkach ubocznych  „cudownego  kisielu”, w którym najwidoczniej został podstępnie zanurzony. – „Musieli mnie zabrać, kiedy spałem” – wraz z błyskiem podejrzenia poczuł w sobie lekką falę wzbierającego gniewu.  Zaraz potem przyszło mu do głowy, że  właśnie  przeprogramowują  jego mózg, w międzyczasie prezentując „obraz kontrolny”: wiosenną panoramę jego ogrodu. Nie było mu źle. Po niebie płynęły bowiem jasne chmurki, coś świergoliło w gałęziach drzew, twarz i stopy muskał  ciepły wietrzyk a  na plecach Sumatra czuł delikatne ukłucia szorstkiego roślinnego podłoża.  Chwilę potem pojawiła się w nim cicha radość i rodzaj  ekscytacji. Zaczął sobie wyobrażać siebie: nowego, genetycznie ponaprawianego i odmłodzonego.

-W sumie lepiej, że zabrali mnie w czasie snu, bo inaczej pewnie bym tylko niepotrzebnie panikował- pomyślał Sumatra, ale potem syknął, bo coś dziabnęło go w prawą łydkę.-

-To pewnie  elektroda, albo te ich nanoroboty, czy inne "srutotuty"- myśl o zaawansowanej inżynierii medycznej Obcych wzbudziła w nim chwilowy lęk, jednak towarzyszyło temu schowana w tle  łagodna podświadoma ufność w  zabiegi pozaziemskich doktorów, jak ich w myślach zaczął nazywać.

Kolejne ukłucie objęło jego prawe przedramię i było piekielnie mocne. Słabsze jednak od kolejnego, wymierzonego w lewą dłoń. Postanowił wówczas, że  otworzy oczy, ryzykując, że zostaną zalane uzdrawiającym nanożelem,  ale po chwili dotarło do niego, że są wcale szeroko otwarte i że dzieje się to bez szkody dla jego spojówek i powiek. Miejscem leczniczych zabiegów było ulokowane  nie w wannie wypełnionej  różowawą żelatyną, a  w pachnącej świeżością zielono-błękitno-złotej   majowej scenerii.  Wszystko co go otaczało było zdumiewająco realne,  i zapach trawy, i kolory i  połyskujące w oknach domów słońce.  Pomimo to postanowił zaczekać, aż ta superrealistyczna anestezyjna fatamorgana jego ziemskiej nieruchomości zniknie, a zamiast niej pojawią się pozaziemscy ubrani w dziwne skafandry naprawiacze jego ciała i duszy. Czekał tak i czekał, słuchając śpiewu ptaków i znosząc cierpliwie kolejne ukłucia w swoje kończyny.  Po długich minutach napiętego analizowania doznań dostarczanych przez swoje skołowaciałe zmysły Sumatra  ostrożnie podniósł tułów i zastygł w półprzysiadzie.  Niebo nad jego głową  było zwyczajnym niebem, a nie klapą jakiejkolwiek wanny czy zbiornika, chmury-zwyczajnymi chmurami, a  ogród nosił wszystkie znamiona jego ogrodu.

Kiedy znowu coś go  uszczypnęło zaklął  z bólu i  spoglądając  na swoje ręce, którymi oplatał podkurczone kolana  wyszeptał: „mrówki…” . Było ich kilkanaście i  przemierzały nerwowo jego przedramiona. Typowe rude wojowniczki. Małe, biegające wzdłuż różnych spiralnych trajektorii tam i z powrotem po jego rękach.  Zdmuchnął je nabierając szybko powietrza w płuca. Lubił mrówki, nie zasługiwały na śmierć. Nie wiosną i nie dlatego, że akurat przez przypadek jego jestestwo znalazło się na trasie ich wędrówek. Inną sprawą była odpowiedź na pytanie, dlaczego gryzły go we śnie. Wstał i otrzepał się. Miał na sobie jednoczęściowy beżowy kombinezon z kilkoma kieszeniami zapinanymi na zamek błyskawiczny.  Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek  kupował  sobie kiedykolwiek taki  ciuch. Za to przypomniało mu się, że jego sny były zazwyczaj nieme. Śniąc nigdy nie potrafił wydobyć z siebie głosu i często tak właśnie powracał na jawę- próbując coś  powiedzieć w trakcie snu  i zdając sobie sprawę, że ta cała sytuacja była tylko senną marą. Postanowił więc wykonać mały test.

-„Mrówki”- jego usta wypowiedziały nazwę insektów powoli i wyraźnie, a jego uszy doskonale usłyszały każdą głoskę i szum wydawany przez dolną wargę dotykającą górnych zębów. Powtórzył więc całą operację: „ Mrówki, mrówki, mrówki”- wyrazy raz za razem znów wywołały stosowne brzęczenie jego bębenków usznych. Zamilkł więc i  w zdumieniu popatrzył na swoje bose stopy, po czym  wsadził ręce w kieszenie kombinezonu. Stał tak dłuższą chwilę pochylony nad zielonym trawnikiem, mrużąc oczy w jasnych promieniach wiosennego słońca i lekko kiwając się to do przodu, to do tyłu. A potem szepnął:- Przecież powinna być jeszcze zima.

http://youtu.be/2CnZfPH3pNo