Odcinek 58 "Promienie prawdy"

-Przepraszam Bazyli, musimy cię teraz prześwietlić-powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej John Sudhety,  kiedy opuszczali jadalnię. Są procedury, których nie mogę unieważnić. – Sumatra poczuł jak  Sudhety  klepie go  po plecach swoją piegowatą dłonią. Miał ochotę mu odklepnąć, ale poczuł za sobą śmierdzące krewetkami  oddechy chłopaków w luzackich marynarkach. Ten który przedstawił mu się jako „George mniej więcej Taszkient jakoś tak” chwycił go za ramię i odciągnął na stronę.

-Słuchaj Bazyli, jestem ci winien wyjaśnienia.

-No to wyjaśniaj- odparł Sumatra odprowadzając wzrokiem znikającego w bocznych drzwiach Sudhedy’ego.

-Sytuacja jest nadzwyczajna. Musimy cię zabrać do pokoju prześwietleń.

-Żeby mnie, jak rozumiem, prześwietlić?

-Tak, żeby cię prześwietlić.

-Mówił mi już o tym prezydent, chwilę temu. Że prześwietlicie, bo jak powiedział, musicie. Pewnie promieniami prawdy.

-Wiem, ze mówił, prosiliśmy, żeby powiedział. I naprawdę musimy. Promieniami też.

- A co jak się nie zgodzę?

-Zgodzisz się. Nie zrobimy ci krzywdy. Jesteś dla nas człowiekiem nr 1, choć wiem, że to jak cię teraz traktujemy nie jest do końca fair.

-Chyba. Raczej…dlaczego ważniejszy niż  standardowy człowiek nr 1, niż prezydent?

-Tak, tu i teraz  jesteś ważniejszy niż Sudhety.

-Bo?

- Bo miałeś kontakt z CPZ, czyli z cywilizacją.

- Każdy ma jakiś.

- No ale z obcą.

A wy to niby nie  mieliście. On nie miał? Na pewno miał, nie raz i nie dwa.

- No mieliśmy, z milion razy, ale nie taki. Nie taki jak ty miałeś Bazyli. A z nami kontaktowali się w sposób bardzo oficjalny. Raczej elektronicznie, niż osobiście. Zdalnie. Przeważnie.

-Bo pewnie nie byliście dla nich zbyt mili.

- Byliśmy, ale to ciebie wybrali i przy okazji mogli coś w tobie zostawić.

-Pewnie pędzel do golenia i szczoteczkę do zębów. I toster.

- No tak to nie. Nie żartuj sobie z tego. Jest ich wielu. Różnią się od siebie. Bywają wredni.  Zostawiają w ludziach rzeczy. Wiem, bo wyjmowaliśmy. Te rzeczy bywają groźne, często nawet nie wiemy jak działają. Małe i duże. Latami są nieaktywne, a potem ulegają aktywacji i komplikują naszą rzeczywistość. Dość dotkliwie. Na przykład taka „zimna bomba” albo „szorstki cedzak”. Czasami nie da się ich wydobyć.

-Jakoś tego nie czuję.

- Bo tego się zazwyczaj nie czuje. Się nie wie, że się w ogóle ma. Potrafią być subtelni.

-Ci moi byli w porządku. Nie wierzę, że zrobili mi krzywdę. A mojego kuzyna wyleczyli.

- Z czego?

- Ze wszystkiego. Wyleczyli. Ulepszyli.

- A kim jest ten „Święty”?

- Kuzynem…A tym kim jesteś? Kolego Taszkient- zapytał pełnym złości głosem Bazyli, bo koniecznie chciał mieć jasność sytuacji, a ciągle jej nie miał. Tak do końca nie wiedział nawet jak zdołał się przemieścić przez ocean. I tracił cierpliwość. Nie lubił takich sytuacji po obiedzie, bo po obiedzie siada się i nic nie robi. A on robił.

 - Dowódcą. I nie nazywam się Taszkient, tylko Tyshkent, ti -łaj -es –eicz- kei- ai -en-ti

- Dla mnie będziesz dalej Taszkientem. Jestem daleko od domu i nie mam cierpliwości do niuansów. Dowódcą czego?

- Dowódcą Obrony Astronautycznej. Generałem.

-A  ja jestem geodetą i nawet nie wiem jak tu trafiłem. Masz nade mną sporą wyższość. Bo ty wiesz. Najlepiej byłoby gdybyś zwyczajnie odwiózł mnie do domu. Odleciał. Samolotem. Ze mną. To też z pewnością potrafisz.

- Potrafię i mogę, ale to nie jest teraz możliwe. Nie dziś. Za dużo się dzieje.

A co się dzieje?

-Powiem jak cię prześwietlimy.

- A co jak się nie zgodzę?

- I tak to zrobimy.

-Wbrew mojej woli?

- Wbrew. W imię wyższych racji. I do tego sowicie cię wynagrodzimy.

-Ale ja już wszystko mam

- Będziesz miał więcej i nie będziesz już nic musiał.

- I nazwiecie moim imieniem nową rakietą, planetę albo galaktykę?

- Imieniem i nazwiskiem i co będziesz chciał. Nawet nowy pierwiastek.

-No to i tak się nie zgadzam.

-Taszkient chrząknął i znienacka, patrząc z jastrzębim napięciem prosto w oczy Bazylego rzucił nagle: „Prześwietlamy”. Było to skierowane  ni to do Bazylego, ni to do miękkiej czerwonej wykładziny pod ich stopami. Sumatra poczuł nagłe ukłucie  i patrząc na wirujący sufit  zdążył jeszcze pomyśleć: „No to po obiedzie”.

 I wtedy wszystko zgasło.