Odcinek 60 "Ten typ Xan"

Obudził się w pustym pomieszczeniu  przypominającym starożytną łaźnię. Ściany były wyłożone błękitnym płytkami, które w połowie wysokości przedzielał na pół granatowy szlaczek. Na suficie widniała duża litera „A”. Kolejne  litery alfabetu znajdowały się na ścianie którą miał na wprost i  na obu bocznych, po lewej i po prawej stronie. Kiedy obrócił się, żeby zobaczyć co jest za nim pomieszczenie nagle zawirowało. A lewa strona kompletnie pomieszała mu się z prawą. Kręcił się tak  kilkanaście sekund czując, że za chwilę dopadną go mdłości. Kiedy się zatrzymał, w polu jego widzenia granatowiała wielka litera B. Jej krawędzi falowały.

-Nie tak szybko, bo stracisz przytomność-głos brzmiał znajomo. Należał do doktora Xana  i był tak czytelny i wyrazisty jakby Sumatra miał na uszach hi-endowe słuchawki. A doktor Xan- hi-endowy mikrofon. Sumatra spróbował odruchowo sięgnąć do ucha, żeby przekonać się skąd dobiega głos, ale nie mógł poruszyć ręką.

-Wyłączyliśmy ci większość funkcji motorycznych, ale nie martw się. Włączymy je z powrotem.- Powiedział Xan. - Ciągle cię badamy.  Jak zbadamy, na pewno będziesz mógł znowu chodzić, sikać, robić kupy  i jeść.

-Przecież jestem zdrowy. Nic mi nie dolega.-odparł Bazyli.

-Wiemy, że jesteś zdrowy. Zdrów jak rydz, a nawet zdrowszy niż powinieneś być w twoim wieku. Teraz jednak sprawdzamy jak dużo w tobie zmienili. I czy to nam nie zagraża.

-No jeśli o to chodzi to chętnie bym wam wpier… To znaczy  nie lubię tego co ze mną robicie - odparł Sumatra i zaraz zrobiło mu się głupio, bo jak dotąd głos Xana brzmiał łagodnie i spokojnie.
- Wyjdę na buraka, pomyślał Sumatra. 

-Nie wyjdziesz.- Odparł Xan.- Masz prawo czuć się niezbyt komfortowo,  a nawet  nie za bardzo  dobrze. Badamy cię, bo musimy. Badamy, bo   spędziłeś dużo czasu z przedstawicielami obcej nam cywilizacji. Akurat takiej, z którą dość blisko współpracowaliśmy, a w naszej profesji nieufność jest cnotą. Podejrzliwość- zaletą. A cwaniactwo decyduje o awansie.

-Żartowałeś?- zapytał  Sumatra?

-Tak, trochę. W ostatnim zdaniu. - W rzeczywistości nasz szef nie lubi chytrusów. Często  powtarza, że jesteśmy ludźmi, nie wiewiórkami.

- To jak długo będziesz ze mną robił, to co teraz ze mną robisz, Xan?- Sumatra postanowił, że nie będzie się denerwował, ukoi nerwy i okiełzna poczucie, że znajduje się pod wielkim skomplikowanym  mikroskopem. Pomalowanym na biało i wyposażonym w czarne pokrętła z białymi cyferkami.

-Została mi jeszcze godzina testów. Jeśli będziesz ze mną  współpracował skrócimy to do 55 minut.

-OK. powiedział Sumatra. – To co teraz robimy?

- Wyszukujemy na suficie literę „A”, koncentrujemy na niej wzrok i próbujemy się do niej przybliżyć.

- To daj mi drabinę.

-Sam jesteś swoją drabiną. Spróbuj!

-Sumatra spróbował i poszybował ku sufitowi dotykając nosem poprzeczki w literze    „A”

- Czy mam teraz powiedzieć „Aaaaa”?

- Nie musisz odparł głos. Gardła też mi nie pokazuj. I tak nie jesteś w stanie.

- A co jestem w stanie?

- Możesz spróbować odszukać na ścianach kolejne litery alfabetu i przemieścić się w ich kierunku.

- No dobrze spróbuję, choć uważam, ze to głupie. A co potem? Dostanę ciasteczko, czy cukierka?

- Dostaniesz kroplówkę na obiad, a na deser z powrotem połączymy twój mózg z resztą ciebie. Może być?

- Może. – odparł Sumatra i się przybliżył. Jak magnes przyciągany przez inny magnes.  Jak japoński pociąg sunący po srebrnej szynie na magnetycznej poduszce.

Po 55 minutach okazało się, że litery B, C, D, E i F były napisane tą samą czcionką. I że za każdym razem Sumatra dotykał ich swoim nosem. Nawet kiedy próbował tego za wszelką cenę uniknąć.