Odcinek 47 "Żelożel"

Święty odpowiedział spojrzeniem na spojrzenie  Sumatry, a potem oparł podbródek na dłoni i zapatrzył  w ścianę kuchni. Sumatrę paliła ciekawość, oczekiwał, że teraz usłyszy barwne streszczenie tego. co Obcy robili ze  Świętym, żeby go wyleczyć, bo ewidentnie nie było w nim widać jakichkolwiek śladów niedawnego wylewu, ale przedłużające się nieobecne milczenie jego rozmówcy wskazywało na to, że  Święty wpłynął do przystani głębokiego zamyślenia. Sumatra znał go na tyle, że wiedział: taki postój „na cumie” musiał potrwać   dobrych kilkadziesiąt sekund, w czasie których  umysł Świętego  musiał odbyć jakąś wewnętrzną, daleką,  pełną meandrów podróż. Oznaczało to także, że charakter mu się jednak nie zmienił, a przynajmniej jakaś część zachowań była taka sama jak zawsze, Kiedy  oczy kuzyna  nabrały życia, a twarz się wypogodziła Sumatra  postanowił, że zacznie  zadawać pytania, jedno, drugie, trzecie, ale Święty tylko potrząsnął głową:

- Jutro opowiem, ciągle mam wrażenie, że oblepia mnie ten kisiel, w którym mnie trzymali przez te wszystkie dni.

-Jaki znowu kisiel?

-Rodzaj żelu, o bardzo skomplikowanych właściwościach. Z mąką, ani żelatyną  nie ma to wiele wspólnego. I żel. i robot medyczny w jednym.

 - Aha, i żel i robot w jednym- powtórzył automatycznie Sumatra, patrząc na odnowionego kuzyna. I nie mąka.

-Nic ci więcej nie powiem, bo muszę wziąć prysznic, poukładać wszystko w głowie i się wyspać.  Jest tu jakieś łóżko?

- Jest. Wcale wygodna kanapa w salonie- doparł milczący dotąd Amper Volt.

-Ok. Zakładam, że łazienka też tu jest. Zresztą wiem, że jest bo mi powiedzieli. Jak się zaraz nie wykapię to zwariuję.

Kiedy Święty poszedł wziąć kąpiel, Sumatra zapytał półgłosem: Zauważyłeś? Mówi teraz jak telewizyjny spiker, zero zaciągania, żadnych przekleństw, wygląda młodziej. Może podesłali nam zamiennik? Jest  taki jak  go pamiętam,  ale parę rzeczy jest kompletnie nowych.

- Nie, po prostu go zregenerowali- odparł Popławski- Ma teraz nowiutki kawałek nowego mózgu, a znając ich, poprawili też parę innych rzeczy- wszystko co uznali za wadliwe albo grożące chorobą w przyszłości. Tobie też przydałaby się taka terapia. 

- Ale ja jestem zdrowy! – Sumatra prawie krzyknął wyobrażając sobie jak zanurzają go w cyberkisielu i  Obcy naprawiają mu „ wszystko co uznają za wadliwe”.- A co jeśli wszystko jest we mnie wadliwe?- przeleciało mu przez głowę.

- Będziesz dłużej żył. Dużo dłużej. Zauważyłem, że przy czytaniu mrużysz oczy- wzrok też ci poprawią. Pogadasz jutro ze Świętym, sam zechcesz, kwestia czasu.

Sumatra spojrzał badawczo na Ampera Volta, ale ten tylko się delikatnie  uśmiechnął. Jego oczy wyrażały szczere rozbawienie. 

- My też powinniśmy iść spać. Jutro czeka nas ciekawy dzień. Do naszych Obcych przylatują inni obcy . Z wizytą handlową. Z bardzo daleka i są naprawdę dziwni. Nasz Mrak to przy nich tylko trochę przefarbowany homo sapiens.

Sumatra chciał, żeby Popławski powiedział nu coś więcej, ale ten tylko machnął niechętnie  ręką.

-Pogadamy jutro przy śniadaniu.

Odcinek 46 "Rezurekcja"

Jedli w milczeniu. Obiad był z puszki, bo żadnemu z nich nie chciało się gotować.  Słodka fasolka Heinza, grahamki z masłem i do tego zimne parówki maczane w keczupie.  Ciamkali i sapali spożywając  proste, pełne konserwantów niezdrowe, ale syntetycznie atrakcyjne  żarcie, a każdy z osobna, i Sumatra, i Popławski był równolegle zanurzony w strumieniu  wspomnień z ich ziemskiej przeszłości. Biała, szumiąca i poprzedzielana szarymi pasmami  chmura  rozmyślań nad tym, co już się wydarzyło i nad tym, co  przyniesie przyszłość mruczała nad ich głowami, ale  nagle i cicho  odpłynęła w ukryty wymiar schowany ponad sufitem ich jadalni, dokładnie w momencie, kiedy w tle rozległ się cichy szczęk przekręcanego zamka. Obaj, Sumatra i Popławski zamarli w  przerażeniu. Koncentracja wróciła  po bardzo krótkiej chwili, która wsączyła się w kuchenną mikroprzestrzeń  zaraz po tym, gdy  zobaczyli  Świętego. Wszedł do kuchni, niosąc przed sobą reklamówkę z napisem „Wileńskie Specjały”.  Stanął w progu i rozejrzał się badawczo. Miał na sobie ciemnogranatowe  dżinsy i koszulkę z napisem „Norwegian Wood”  umieszczonym pod  zdjęciem rozłożystego drzewa.

-Kazali mi to pić. – powiedział, wyciągając z reklamówki płaską butelkę. Na jej etykiecie widniał napis „Sok z rokitnika. 100%”.   Pociągając spory łyk żółtego płynu Święty oparł się o ścianę, a potem w milczeniu zakręcił złotą zakrętkę. Sumatra i Popławski spoglądali badawczo. Święty odpowiedział na ich ciekawość świdrującym spojrzeniem, a potem obtarł usta i postawił na podłodze torbę pełną butelek wypełnionych żółtym sokiem. Zabrzęczały w niezręcznej ciszy, a  każda z nich była pełna płynu , który barwą i konsystencją przypominał sok pomarańczowy.

-Może zrobić ci herbaty? – zapytał Sumatra.

- Na razie nie- odparł Święty.- Potem tak.

- No to siadaj, dobrze cię znowu widzieć- Sumatra przesunął  krzesło w jego kierunku.

Święty usiadł, a po chwili  puchnącego jak wata cukrowa milczenia omiótł wzrokiem Sumatrę i Popławskiego. Ci spojrzeli na niego badawczo, ale żaden nie odważył się rozpocząć rozmowy. .

Święty też milczał, ale po kilkunastu  sekundach  wyciągnął  przed siebie prawą  rękę i, wznosząc palec wskazujący, który był  wymierzony w jakiś niewidoczny punkt na ścianie, umiejscowiony ponad głową Sumatry zaczął  mówić: "Dać odpór adwersarzom, zamienić ich celebrację zwycięstwa w ponury toast spełniany czarą palącej goryczy i wreszcie postawić na swoim, wytwarzając aurę przytłaczającego krytyków ponurego zrozumienia, że nigdy nie mieli racji i że nigdy nie będą w stanie odeprzeć argumentów, które może i nie są niezbite, ale nie warto ich podważać, bo obnaży się podłą i prostacką naturę własnych mrocznych intencji- oto prawdziwa radość intelektualna i prawdziwe zwycięstwo".

Święty po słowie „zwycięstwo” spojrzał badawczo na Sumatrę i Popławskiego, sprawdzając jaki efekt wywarły jego wypowiedź. I Sumatra i Popławski wpatrywali się w stół, w talerze pełne smug po keczupie i okruchów pieczywa.

- A co zwyciężyłeś Święty?- Popławski zadał pytanie głosem, w którym nie zawierał w sobie  jakiegokolwiek znaku zapytania, bo  domyślał się odpowiedzi.

- No co? Co zwyciężyłem?- Śmierć. Śmierć zwyciężyłem- w oczach Świętego widniało dawne szaleństwo, jednak pełne inteligentnego spokoju i zadumy.- Zwyciężyłem, bo jak się okazuje śmierć też można pokonać.   Mam teraz lepszy mózg i sprawniejszy intelekt. Chyba było słychać?

- Tak. Było. Jesteś już całkiem zdrowy? Nic ci nie jest?- w pytaniu Sumatry pojawiła się ciepła troska zmieszana z  niepokojem.

Nic mi już  nie jest. Zdrowy? Tak jestem zdrowy.  Wiem, że było…. –  Święty zacisnął leżącą na stole dłoń w pięść, a potem patrząc na wnętrze swojej dłoni dokończył-… bardzo źle. Fatalnie. Jednak cóż, wyzdrowiałem, moje ciało jest  też dużo lepsze- Święty wbijał wzrok  w  linię życia przecinającą płaszczyznę poniżej nasady palców. A potem podniósł głowę i, spoglądając  to na Popławskiego, to na Sumatrę zapytał:

- A wiecie, że oni znali Sumerów?

- Nie wiemy- odparli solidarnie Sumatra i Popławski.

- Znali, tylko nie mieli za bardzo o czym z nimi rozmawiać. Mówią, że teraz ludzie są  ciekawszymi rozmówcami.

- No tak. Jest parę spraw, które warto omówić- i które są ciekawe. Dla nas.- Sumatra wypowiadając te słowa zdał sobie sprawę, że od wielu lat nie widział oczu Świętego, bo zawsze były schowane za szkłami okularów przeciwsłonecznych.

- Wzrok też mu chyba naprawili- pomyślał, przyglądając  się zielonym tęczówkom swojego ciotecznego wujka- Jest teraz jak stary smok, który ma nowe skrzydła –powiedziało mu coś we wnętrzu głowy.