Odcinek 56 "Pieróg"

Sumatra spoglądał na siedzącego przed nim  prezydenta i zastanawiał się co ma robić, jak zareagować,  co powiedzieć. Wszystko w nim krzyczało, bulgotało i  kipiało jak woda w  czajniku. Jego system nerwowy  delikatnie dymił. Sumatra czuł  jakby był  małą bryłką kalafonii przypalanej wielką miedzianą lutownicą. Miał ochotę wstać i porządnie przyfasolić, wklepać, przydeptać, krzyknąć, nawarczeć. Jak zawsze kiedy sprawy wymykały się spod  kontroli, zamieniając się w gryzący dym który zasłaniał dobrze znane ścieżki i miejsca.

Zwyciężyła  ciekawość. Jego  przodkowie zajmujących się  może hodowlą,  może  kradzieżą koni, a może zwykłym zbieraniem jagód wiedzieliby co trzeba zrobić.   To, co proste było jednak dla Sumatry  nadmiernie proste. Czasami owszem,  ulegał instynktom.   Było jednak wiele takich momentów w jego życiu kiedy zamiast pójść suchą drogą,  wolał wskoczyć  w kałużę.   Upleść mały supełek z szarych  sznurówek codzienności, które  los wtykał mu w dłonie, a potem sprawdzać czy da się iść w tak niestandardowo zasznurowanym obuwiu.

Tym razem sznurówki nie były jednak szare, ani byle jakie. Wyjść, bo  najpewniej  się dałoby stąd wyjść. Uciec... uciec też by się dało. Wkurzał się, że  siedzi. A kiedy w myślach wstawał to coś kazało mu usiąść i chichocząc nazywało tchórzem.  Przebywał w Białym Domu. Biały Dom  jak każdy dom miał  drzwi, okna. Okna i drzwi musiały się uchylać i otwierać. Windy jeździć. Musiały, ale może jednak nie musiały.  Mógł wrócić do domu na wiele różnych sposobów. Ale nie ciążyła przecież nad nim żadna konieczność.Tak więc koniec końców nie musiał.

A potem znowu go dopadło. Wodą, lądem, powietrzem. Wracaj Bazyli, póki nie jest za późno.  Mówiło mu to lękliwe coś w głowie. I nagle zamilkło jak nakryte rondlem.  W ogóle panowała cisza. Sumatra milczał.   Dostojne  milczenie prezydenta Stanów Zjednoczonych, który wydawał się czekać, aż Sumatra wyjdzie z labiryntu wewnętrznych rozterek  wydawało się jeszcze bardziej milczące.  Było cicho jak w Arktyce, kiedy zachodzi słońce. Myśli Sumatry przysypywał śnieg lęku, kąsał je mróz strachu przed tym, co musi wybrać... W tej sytuacji słowa prezydenta. który pochylił się nagle w jego kierunku oparzyły go jak wrzątek wylany z premedytacją na gołą stopę. Prawie krzyknął, kiedy Amerykanin  klepnął dłonią kolano Sumatry i  łypiąc niebieskoszarymi oczyma uśmiechnął się szelmowsko, i rzekł: "To może zjemy pierogi?"

 "Zjemy?" - z wątpliwością i smutkiem w głosie odparł  Sumatra. Bo co niby miał powiedzieć: nie zjemy? Nawet w tych dziwacznych,  okolicznościach, w klekoczącym wirze trapiących go rozterek był absolutnie pewien tego, że jest głodny. Bardzo, bardzo głodny. Nawet jeszcze raz i jeszcze jednen bardzo. I teraz trzymał się tego głodu jak tonący brzytwy. "Głód"- pomyślał Sumatra, jakie to piękne, proste i pozwalające wrócić do rzeczywistości  zjawisko. Równe,  twarde i chropowate  jak okrętowa  cuma. Choć prawdę mówiąc wolałby zjeść teraz pyzy zamiast pierogów.

Prezydent pstryknął palcami w stronę jednej z kamer ukrytych w suficie pomieszczenia. A potem patrząc badawczo na Sumatrę cicho skonstatował: " Od razu poczułem, że możesz być tym, który doprowadzi nasze sprawy do końca".

https://www.youtube.com/watch?v=M5Lo1lciz30

Odcinek 55 "Dramatyczna klapa"

-Jest pan kompletnie nieobliczalny panie Bazylia-powiedział prezydent Stanów Zjednoczonych John Sudhety, łypiąc w stronę Bazylego oczyma o zielonych tęczówkach, które kontrastowały z rudymi krzaczastymi brwiami i czupryną w kolorze dojrzałej makówki.

- Panie prezydencie, mam na imię Bazyli, nie Bazylia. Może i bywam nieobliczalny, ale mam swoje zasady, których staram się przestrzegać, swój dom i swoje przyzwyczajenia. I chciałbym powiedzieć, że nie bardzo podoba mi się sposób, w który się tu znalazłem- Sumatra wymawiał każde słowo zastanawiając się jak brzmi jego angielski i czy   ubrany w szarobordowy garnitur  chudzielec z flagą USA w klapie wpiętą w klapę marynarki będzie w stanie cokolwiek zrozumieć.

- Och przepraszam, Panie Bazyli, nie chciałem pana urazić. Naprawdę nie. A sposób w jaki pana sprowadziliśmy...  No cóż, działamy w stanie wyższej konieczności, a w grę wchodzi nie tylko racja stanu Stanów, ale przyszłość całej ludzkości.  Dołożę wszelkich starań, żeby wynagrodzić te wszystkie zaznane przez pana niedogodności, to jest za  jakiś czas, kiedy to wszystko się uspokoi....Pan dobrze wie, albo przynajmniej się pan domyśla, że sytuacja jest naprawdę nadzwyczajna i my musieliśmy...Musieliśmy działać w ten sposób.

Sumatra słuchał i intensywnie wpatrywał się w wąskie usta swojego rozmówcy rozpartego w białym skórzanym fotelu. Świadomość, że  to co mówi nie trafia w próżnię i że nie jest traktowane jako bełkot dodawała m pewności siebie. Wzmacniało ją też i to to, że  rozumiał sens słów wypowiadanych przez prezydenta, jednak   całość sensu  docierała do niego z męczącym jego psychikę  opóźnieniem, bo musiał sobie odtwarzać w myślach  ich dokładne znaczenie. Przypomniał też sobie jakichś typów w dresach, którzy otoczyli go po wyjściu od lekarza i zawlekli siłą do czarnego Jeepa, a potem  wpakowali mu w bark  potwornie bolący zastrzyk. Klęli przy tym po polsku,  ale z silnym amerykańskim akcentem,  dusili i wykręcali ręce. Wszystko, co nastąpiło później było jednym wielkim delirycznym snem, w którym najbardziej intensywnym  doznaniem był ucisk pasa bezpieczeństwa w samolocie i zapach eteru unoszący się wokół jego głowy, którą uparcie próbował oderwać od oparcia  fotela umiejscowionego przed swoją twarzą. Teraz mógł już   trzymać głowę  prosto, więc uniósł podbródek i przeszywając prezydenta spojrzeniem pełnym złości wyrzucił z siebie głosem pełnym emocji: Chcę wrócić do domu. Zaraz.

- Niestety to niemożliwe. Nie zaraz i nie wiadomo czy w ogóle-odparł prezydent USA. Klepiąc Sumatrę po ramieniu dodał głosem pełnym  - jak można było sądzić po intonacji-szczerego  współczucia: Naprawdę jest mi bardzo przykro z tego powodu panie Bazylia. Bardzo przykro...Niezmiernie przykro...

Odcinek 54 "Do i od i przed"

-"Tak więc twierdzi Pan, że wydaje się panu, że brał  pan udział w dziwnych wydarzeniach i że w pana życiu nastąpiło pęknięcie?".

-Sumatra wpatrywał się  przez chwilę w siedzącego przed nim siwego, szczupłego na oko  50 latka o powierzchowności cyborga, a potem splótł ręce  na wysokości pępka, zakręcił nerwowego młynka kciukami, najpierw do przodu, potem do tyłu, potem jeszcze kilka razy  do przodu i  trochę się zacinając  kontynuował rozpoczęty przed pięcioma minutami  wywód.- Tak panie doktorze, mój czas liczy się teraz do momentu, kiedy obudziłem się na trawniku przed swoim domem i od tego momentu, a w zasadzie to od kilku tygodni przed tym...no tym momentem. Wszystko co było przedtem miało sens, rzeczy - swój bieg i porządek, żyłem spokojnie, ale pewnego dnia po drodze do sklepu zauważyłem......
 -"No tak!..."- lekarz wszedł mu nagle w słowo bezpardonowo przecinając to, co Sumatra poukładał  w myślach, jako opowieść- istotne i ważną sumę  wszystkiego  przeżył w czasie tego koszmarnego przedwiośnia -"..Panie Bazyli,   czas wielu mężczyzn liczy się do i od momentu, w którym obudzili się na trawniku przed swoją posesją. "Żona...? - tu 50 latek uniósł lekko brwi i zawieszając głos lekko się  uśmiechnął . -...Panie doktorze, ale ja nie mam, a nawet gdybym to nie byłby pewnie problem, a przynajmniej nie taki problem, jaki...no taki duży problem  z jakim do pana przychodzę. - "O to się panu tak tylko wydaje"- znowu wtrącił  doktor pokazując w uśmiechu równe, białe zęby- Może i tak, ale mój problem, mój megaproblem- Sumatra znowu zaczął się zacinać-  jest taki, że nie skleja mi się - to co przed i to co po. A poza tym wie pan, panie doktorze, to nie był żaden powrót z imprezy, tylko...- "No właśnie tylko skąd?"- wtrącił lekarz...-No z ....z....z kosmosu. Tak mi się wydaje, że  chyba z kosmosu ...no wydaje mi się, że byłem tam....- Tu Sumatra wskazał oczyma sufit.- I , panie doktorze, brakuje mi w tym wszystkim...ciągłości i pewności..że to się w ogóle działo, wydarzyło...Obudziłem się na tym trawniku i teraz nie wiem..."- Sumatra utknął i nie był w stanie nic więcej z siebie wydusić.


-No dobrze,  a miewa pan problemy ze snem?
- Raczej nie, tyle tylko, że sny miewam czasem takie...
- No jakie?
- No takie..barwne i kolorowe i z dziwną, często fantazyjną  fabułą. Nieraz się zastanawiałem skąd do diabła...

- To może opowie pan któryś?- doktor sięgnął po długopis i z z wyczekiwaniem na twarzy otworzył wielki granatowy  notes.

- Ale panie doktorze, ja nie przyszedłem tu dlatego, że źle sypiam, tylko...
- No wiem, no wiem-  lekarz wskazał oczyma sufit, a potem jeszcze powtarzając dwa razy wyraz "wiem" obniżył głos modulując go tak, że zabrzmiała w nim nutka ojcowskiego ciepłego zatroskania.- -No ale niech pan jednak opowie jeden z tych snów, to może być jakaś istotna podpowiedź, która pozwoli nam lepiej zrozumieć pana przypadłość, bo czy to jest problem, to tego przecież jeszcze nie wiemy- prawda?

- No tak, prawda- odparł Sumatra...a potem ciężko westchnął i zaczął szukać w głowie zapisu nocnych wędrówek swojej podświadomości.- To może ten... albo nie, lepiej ten, no więc...
- No więc?...
-No więc śniło mi się na przykład, że w ramach kolędy zimą odwiedził mnie mnie ksiądz, imam i rabin i jeszcze jakiś gość w motocyklowym kasku na głowie i każdy z nich namawiał mnie do przejścia na swoją religię.
- I przeszedł pan?
- Nie, bo po chwili, to jest w tym śnie wszyscy zaczęli obracać się dookoła własnej osi  jak derwisze, coraz szybciej i szybciej recytując przy tym  swoje modlitwy. A do tego każdy z nich co chwila wyciągał z kieszeni zieloną butelkę pełną piwa i pił po łyku, a potem znowu zaczynał tańczyć i wirować oblewając się tym piwem po twarzy, po brzuchu, po stopach....a potem sufit zaczął pękać i zostałem sam na pośród odłamków szkła z butelek,  betonu i pogiętych prętów  zbrojeniowych a nade mną...

- Pewnie niebo gwiaździste?....wtrącił lekarz.

- Ano właśnie, że nie, bo nad głową, w tym śnie, rzecz jasna, miałem niebo, ale takie,  jak się  widuje nad morzem, błękitne, a na przeciwko mnie na wielkiej górze piachu siedział jakiś  Hindus ze szklanym korkiem od karafki na szyi w charakterze amuletu i zrobił mi wykład o zdrowym odżywianiu, bo twierdził, że muszę jeść dużo warzyw, w tym koniecznie marchewkę,  żeby mieć moc i  siłę, bo twierdził, że  czeka mnie walka  na śmierć i życie z Wielkim Muftim, pożeraczem galaktycznych hot- dogów.

-I co potem?
- Potem?
- No potem to to jeszcze kazał mi zażywać afrodyzjaki, dał mi  i swoją wizytówkę z napisem Mama Kocza,  a potem to  się obudziłem i byłem cały spocony.
- Aha...
- A no jeszcze na zakończenie snu to ten Hindus zniknął, a ja chciałem go poszukać i okazało się, że za tą górą piachu jest wielki lazurowy ocean i pusta plaża, a na piasku był jakiś napis, ale nie mogłem go odcyfrować .
-Aha, aha... powtórzył znowu psychiatra.
- I co, sam pan widzi doktorze, dziwny ten sen, chociaż jak mówiłem, ja nie z tym do pana...
- No dziwny, faktycznie dziwny. Nie jakoś mocno, ale...
- I coś na tej podstawie można...
- No można, w sumie to nawet...
- Ale co?...
- A to zależy- odparł lekarz i Sumatra zaczął żałować, że w ogóle zdecydował się na wizytę u tego psychiatry, czy też psychologa- znalazł jego ogłoszenie w internecie, wybrał go bo  podobno był drogi i dobry, choć musiał do niego jechać aż na drugi koniec miasta aż do Dojlid Górnych.

Lekarz wypytał go jeszcze o dzieciństwo, pracę i zarobki i umówił Sumatrę na kolejną wizytę za dwa tygodnie a na odchodne zalecił Sumatrze, żeby póki co pił przed spaniem napar z melisy i żeby się  zaczął rozglądać  za partnerką, a najlepiej żoną. Sumatra pokiwał głową i się uprzejmie pożegnał, a potem klął całą drogę do domu, obiecując sobie, że nigdy więcej nie wybierze się do żadnego lekarza leczącego  choroby  duszy.

Kiedy dojechał do domu w skrzynce na listy, którą otworzył z lekkim strachem,   znalazł tylko ulotkę reklamującą Ośrodek Medycyny  Kabalistycznej.

Odcinek 53 "Dwanaście ogniw współzależnego powstawania (i parzenia) kawy Sido"

"No to sobie czekajcie" - mruknął Sumatra. I czekali. Prezydent Stanów Zjednoczonych, wszyscy kosmici świata, koreańscy agenci i nawet GRU musiało poczekać, bo tak się złożyło, że Sumatra akurat  wrócił z Kosmosu, a poza tym miał zły nastrój, trochę bolała go głowa, a nawet - przynajmniej tak mu się wydawało- korzonki.- "Muszę wziąć urlop" - pomyślał Sumatra, człapiąc powoli do domu i
trzęsąc  ze złości  kopertą i plikiem pism w sprawie nieopłaconych rachunków.

Rzucił stos papierów na blat kuchennego stołu i postanowił, że zrobi sobie kawę. Nasypał do kubka dwie małe kopiaste łyżki i zalał wrzątkiem,  potem zamieszał, pomedytował chwilę i przecedził płyn przez żółte sitko przelewając czarno-brązową ciecz do drugiego kubka. Fajansowego i w kolorze indygo. Czuł się  rozbity, zdezorientowany  i  ogłupiały, bo nie wiedział, czy to co się z nim działo przez ostatnie tygodnie było prawdziwe, czy też sprowadzało się do  wytworu fantazji, który owinął go jak narkotyczny, kolorowy  czador . "Może ktoś mi coś dosypał?"- przemknęło mu przez głowę, ale zaraz zreflektował się, że raczej nie brał udziału w sytuacjach sprzyjających "dosypywaniu", prowadził w dużej mierze samotnicze życie, przerywane kilkudniowymi wyprawami w teren związanymi z jego profesją a i wtedy robił swoje: mierzył, zapisywał, obliczał,  sporządzał plany i  mapy geodezyjne. Na dyskoteki nie chodził, po pubach się nie włóczył, gości w domu nie przyjmował, a jak już to z rzadka i wyłącznie kobiety.  Z drugiej strony jednak po  drugiej stronie fajansowego  kubka leżały nieopłacone rachunki, a nie miał zwyczaju ich nie regulować, jeśli to wszystko były dziwaczne sny, to musiał chyba przebywać w wielodniowej śpiączce. To ostatnie wiele by wyjaśniało,  ale  na szczycie  papierowej góry   w oczy kłuło   dziwaczne, żółte zaproszenie.  Przez chwilę zabłysło mu w głowie kolejne, wszystko-wyjaśniające wytłumaczenie, że zwyczajnie mu się zmarło i teraz przebywa w   zaświatach, gdzie wszystko jest takie samo jak poprzednio, wzbogacone tylko przez kogoś kto rządził tym rajsko-diabelskim interesem o dodatkowe elementy. W tej wirtualnej "rzeczywistości post mortem" kawa pachniała jednak i smakowała jak za życia, nieopłacone rachunki  były za mało piekielne i  za dużo rzeczy było na swoim miejscu, przynajmniej w odczuciu Sumatry, który wyobrażał sobie zaświaty jako miks obejrzanych horrorów,  przeczytanych fragmentów Biblii, podręcznika do fizyki kwantowej  oraz  tybetańskiej księgi umarłych. Sumatra  dopił więc kawę i zafrasowany zagapił się w okno, opierając podbródek o zaciśnięte w pięści dłonie.

https://www.youtube.com/watch?v=VfEHeg9GDqY

Odcinek 52. "Psie kupy"

Sumatra,  klnąc i rzucając kurwami, ruszył  w stronę drzwi wejściowych. Chciał ochrzanić dzieciaki, które bawiły się przyciskiem dzwonka  przy jego bramce. Z impetem godnym większego kataklizmu otworzył drzwi wejściowe  i sadząc długie, rozchybotane  susy znalazł się w kilka sekund przy bramce, ale przy niej, ani poza nią   nie było nikogo. Rozejrzał się nerwowo,  zerkając badawczo na prawo i na lewo, ale ulica była pusta. Brunatne igły opadające z modrzewia rosnącego na posesji sąsiadów zaściełały grubą warstwą  polbruk wzdłuż jego posesji,  ale poza nimi i rzędem zeschniętych  psich kup nic nie wypełniało betonowej powierzchni ulicy. Sumatra  czuł się trochę dziwnie w promieniach majowego słońca, bo w zakończeniach włókien nerwowych i w swojej pamięci czuł jeszcze  lekki, marcowy mróz, element zimowego pejzażu,  tło jego ostatnich przygód. Trochę wbrew własnej woli musiał się teraz  odnaleźć w rzeczywistości, która  pachniała wiosną,  w krajobrazie wypełnionym przez  latające  motyle i  pod niebem, na którym brzęczała mała żółta paralotnia.   Sumatra pomedytował  chwilę, odprowadzając wzrokiem chmury na błękitnym niebie, a potem  wrócił do domu, żeby wziąć klucze od skrzynki, bo w międzyczasie nabrał podejrzeń, że za oba dzwonki odpowiadał listonosz usiłujący doręczyć mu list polecony. Po jej otwarciu znalazł  gruby plik pism. Rozdarł koperty. Okazało się , że zalegał z rachunkami za prąd, wodę i gaz. –„ Jak człowiek jest  kosmosie to nie płaci” – odezwał się jakiś  wewnętrzny głos.  Kiedy wracał w stronę domu spomiędzy przesyłek wypadła błękitna koperta. Sumatra otworzył ją kiedy dotarł do  kuchni, używając w tym celu małych szwedzkich nożyczek.   W środku  znajdował się bilet lotniczy do Nowego Jorku i kwadratowa,  żółta  kartka w granatowe linie  z napisem „Czekamy”.


http://www.youtube.com/watch?v=fKzfeqdVwaY

Odcinek 51. "Pobudka"

Obudził go dzwonek do drzwi.  Ktokolwiek naciskał przycisk przy jego bramce musiał być wyjątkowo zajadłym i upartym człowiekiem. Sumatra wyskoczył z łóżka, po drodze do narzucił szlafrok i klnąc jak szewc, bo jak zwykle nie mógł znaleźć kapci dobiegł do domofonu.  Na ekranie terminala nie było jednak widać nic, poza bramką wejściową, za którą rozpościerał się widok na pustą ulicę. – „Pewnie dzieci”- pomyślał i powędrował do kuchni, żeby zrobić sobie kawę, ale po drodze stwierdził, że musi jednak sprawdzić jak się miewa jego dom. Nie było go w nim wiele tygodni i różne rzeczy mogły się zdarzyć.  Obszedł więc wszystkie pokoje, ale nie zauważył niczego podejrzanego poza tym, że jedna z szuflad w kredensie była niedomknięta. Wsunął ją więc na miejsce, odnotowując w pamięci kilka pajęczyn pod sufitem  i kurz na meblach, ale nimi  postanowił się zająć później    i po tym, kiedy obszedł już i  parter, i wszystkie pomieszczenia  na piętrze udał się do kuchni, żeby zrobić sobie kawę.   Kiedy chciał dolać  mleka okazało się, że lodówka jest  pusta, choć nie do końca, bo poza zimnym powietrzem znajdowały się w niej, ustawione  pedantycznie na samym środku jednej z półek serek homogenizowany o smaku waniliowym i puszka z mielonką. Serek wyglądał na zdatny do spożycia, więc otworzył go i zjadł kilka łyżeczek, dochodząc do wniosku, że ktoś jednak bywał w jego domu, o czym świadczyły podlane kwiaty, niedosunięta szuflada, i opróżniona lodówka.  Pijąc czarną, niesmaczną  kawę podszedł do okna. Przypomniał sobie  co widział przez nie, zanim poszedł spać, ale Tatry, kosodrzewina i kozice  znikły, a świat za szybą wyglądał całkiem normalnie. Wiosenny  ład mąciła  tylko trawa w ogrodzie wymagająca już  koszenia.   

Sumatra doszedł do wniosku, że zanim dopadł go sen musiał doznać potężnych halucynacji. Na kuchennym stole dalej leżały jednak dwie kartki. Podchodząc do jego krawędzi  poczuł  jak mu serce przyśpiesza, ale okazało się, że nie ma na nich niczego nieoczekiwanego  Na jednej  widniała bowiem notka od Świętego nakazująca wzięcia tabletki. Druga kartka,  ku jego zaskoczeniu,  była jednak niezapisana, za to na jej odwrocie,  na środku strony, znajdował się szereg drukowanych cyferek , pod którymi ktoś napisał odręcznie i najwidoczniej piórem, bo biel papieru zdobił mały kleks,  jedno słowo : „zadzwoń”. Pisma o objęciu ochroną konserwatorską lipy znajdującej się w jego ogrodzie jednak nigdzie  nie było. – „ Nie ma, bo  nie było i też mi się przywidziało” – westchnął cicho Sumatra.  To też musiał być element doznanych wcześniej omamów - przeszukał całą kuchnię i nie znalazł żadnego listu z urzędu  o podobnej treści.  Odkrył za to, że w jednej z szafek ma cały, nierozpieczętowany  kartonik skondensowanego mleka. Zaparzył więc sobie kolejną kawę i, kiedy delektował się  jej smakiem, ktoś znowu nacisnął dzwonek przy bramce.

Odcinek 50 "Kosodrzewina"

„W związku z koniecznością objęcia ochroną obiektu  botanicznego tj. drzewa- lipy ( Tilia europaea) znajdującego się na terenie Pańskiej  nieruchomości, położonej przy ulicy Chabrowej 19, proszę o stawienie się w Wydziale Ochrony Środowiska  tut. urzędu celem poczynienia odpowiednich ustaleń dotyczących przedmiotowej lipy. Wzmiankowanemu obiektowi   z dniem dzisiejszym, tj. 20 kwietnia 2015 roku zostaje przyznany status chronionego pomnika przyrody. Jednocześnie informuję, że poczynając od dnia  20 kwietnia 2015 roku jakiekolwiek zmiany w stanie przedmiotowego obiektu, tj.  drzewa- lipy ( Tilia europaea) muszą być uzgadniane z pracownikami tut. Urzędu.”

Pod pismem podpisał się Aleksy Kosygin, naczelnik wydziału ochrony przyrody. Sumatra zbaraniał. Nie tylko dlatego, że nazwisko naczelnika skojarzyło mu się z dniami nieprawdopodobnej  glorii i chwały  Związku  Radzieckiego, ale przede wszystkim i głównie dlatego, że po szybkiej intensywnej analizie dokonanej przez wypełnioną narastającą migreną głowę uznał, że wśród różnych roślin, drzew i krzewów porastających jego ogród  nie było ani jednej  lipy.  Jedynymi drzewami liściastym, które rosły  na terenie  jego posiadłości, były dereń i kilka jabłoni.  Najstarsza z jabłoni została posadzona  30 lat wcześniej  i raczej nie była pomnikiem przyrody, choć Sumatra dbał o nią rzeczywiście tak, jakby była.  Posadził ją kiedyś jego ojciec, a Sumatra miał nabożny stosunek do wszystkiego, co stworzyli jego bliżsi dalsi przodkowie. Zwłaszcza, że jabłoń była antonówką, a Sumatra uwielbiał szarlotkę.

Kiedy odkładał urzędowe pismo  zauważył, że pod nim, na blacie stołu  leżała  mała żółta karteczka z napisem „Jeśli wróciłeś z kosmosu, to weź i połknij” . Tym razem nie podpisał jej Aleksy Kosygin, ale jego kuzyn Święty.  I zrobił to z jeszcze większym rozmachem niż naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska. Obok, na małym szklanym spodku różowiała owalna tabletka z wąskim, dzielącym ją na dwie równe części wgłębieniem. Sumatra, nie zastanawiając się wiele, nalał sobie wody do szklanki i połknął pigułkę, popijając ją pachnącą wiosną kranówką.  Zraz potem poczuł jak ogrania go senność.  Miał gdzieś lipę, nie dbał o to, co zawierał różowy kawałek chemii, czuł się śmiertelnie znużony, skołowany i bolała go głowa. Nigdy przedtem nie był na Księżycu, nigdy nie miał do czynienia z Obcymi. A Święty był przynajmniej kimś, kogo dobrze znał i, w zaistniałej sytuacji Sumatra uznał, że w świecie schizofrenicznej dziwności, która wypełniła ostatnio jego realność karteluszek z podpisem kuzyna jest jedynym łącznikiem z normalnością. Dlatego połknął różowy okruch, a potem powlókł się do swojej sypialni. W powietrzu czuł zapach kurzu. – „Posprzątam jak się wyśpię”. I z tą myślą przewrócił się na łóżko, i zasnął, wtulając się w poduszkę przyozdobioną nawleczką z  aplikacją przedstawiającą czerwone maki. 

Kiedy szesnaście godzin później Sumatra  obudził się,  wstał i podszedł do okna.  Nie mógł zrozumieć dlaczego rozpościerał się z niego widok na granitowy masyw  Tatr. Kiedy wytężył wzrok Tatry przysunęły się jeszcze bliżej.  Górskie kozice przechadzały się pomiędzy kosodrzewiną i  skubały nieśpiesznie ciemno - zieloną  trawę.  Patrząc na nie Sumatra uznał, że musi się znowu zdrzemnąć. – „Pewnie planeta  się skurczyła” – mruknął do siebie, naciągając na głowę jedną z trzech poduszek wypełniających szczyt jego komfortowego  legowiska wykonanego z  desek egzotycznego, południowobrazylijskiego  drewna. Mógł przysiąc, że zanim poleciał w kosmos łóżko było  zwyczajne, sosnowe, ale zielonkawa  otchłań snu już czekała, więc zanurzył się w niej jak ociężały wieloryb, zostawiając za sobą   fale rozterek i wątpliwości, które zaszemrały cicho pod sufitem, a potem rozpłynęły się w jasnych promieniach słońca.

Odcinek 49 "Niesforny cycek"

Ani szpak gwiżdżący gdzieś nad głową ani gromada wróbli odczyniających jakąś grubszą awanturę w krzakach, w kącie jego ogrodu nie podzielała jednak jego opinii. Był to ewidentny maj, z przyświecającym jasno słońcem, przyozdobiony delikatnym deseniem  zieleniejących na drzewach  pączków.  Sumatra postanowił, że   w geście filozoficznej rezygnacji  przyjmie rzeczy  takimi, jakimi  są i poczłapał w stronę domu. Drzwi były jednak zamknięte, a na bramce wisiały powtykane pomiędzy pręty wyblakłe - przez te wszystkie dni, kiedy go nie było - od  wiatru, deszczu, śniegu  i słońca gazetki reklamowe z supermarketów.  Sprawdził kieszenie. Kluczy też nie miał, więc gramoląc się  z mozołem przez ogrodzenie udał się do sąsiadów, u których trzymał zapasowy komplet. 

Sąsiadka o mało co nie zemdlała na jego widok a potem zaświergotała. – „A my to już myśleliśmy z Konstantym, że pan wyjechał za granicę i nie wróci. Nawet wzywaliśmy policję, bo myśleliśmy, że pan zasłabł albo co, ale nie chcieli przyjechać, powiedzieli, że sprawdzili w pracy  i że jest pan w delegacji. To gdzie pan był panie Bazyli, pewnie daleko, za granicą?...-ćwierkała  sąsiadka poprawiając przy tym nerwowym gestem rozchylone poły szlafroka.  Miała duże sterczące piersi, które lubiła eksponować. Widok nie robił jednak  na Sumatrze żadnego wrażenia. Wolał małe i zgrabne, a po drugie właśnie wrócił z wyprawy w kosmos i czuł się zmęczony.

-„No byłem…Byłem w Niemczech. Nagłe zlecenie…” – Sumatra skłamał, trochę się przy tym jąkając, bo zdał sobie sprawę, że jeśli powie, że był na Księżycu to sąsiadka i tak mu nie uwierzy a i on sam, mając w pamięci swoje przebudzenie na środku przydomowego trawnika,  nie był pewien czy i gdzie  był.  Przy okazji stwierdził, że nie czuję się najlepiej. Ledwo wydobywał  z siebie głos, ręce mu się trzęsły, czuł, że kręci mu się w głowie i coś  łaskocze go  w żołądku

Otwierając kluczem bramkę poczuł lekki niepokój. To co wygadywała sąsiadka, policja, praca…od wielu lat  nie pracował dla nikogo na stałe, prowadził firmę, podejmował się różnych prac związanych z geodezją, ale nie miał jednego pracodawcy.  Jak już to zleceniodawców. Żadna policja świata nie mogła zadzwonić do jego pracy, bo do takiej nie chodził, większość zadań wykonywał albo w terenie, albo w domu przy komputerze.  Poczuł się  porządnie skonsternowany, a przez głowę przeleciała myśl, że może to co brał za swoje życie, nie jest jego życiem, że doznał afazji, wylewu, halucynacji. Snując takie rozważania dotarł do kuchni. O dziwo, kwiaty na szafie, w której trzymał garnki i patelnie zieleniły się soczyście.  Ktoś je jednak podlewał- pomyślał Sumatra. A potem zauważył na stole kartkę zapisaną czarnym drukiem. Zdobił ją sadystycznie zamaszysty podpis biegnący w poprzek amarantowej pieczęci.

http://www.youtube.com/watch?v=MoEq9AZ2wlw&list=UULA18l-hbSnhiAY7aX6URFg